Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα λιβάδι γεμάτο χρώματα και μυρωδιές, ζούσε ένα μικρό λαγουδάκι που το έλεγαν Πίκο. Ο Πίκο δεν ήταν σαν τα άλλα λαγουδάκια... είχε μια μεγάλη καρδιά και ήξερε τι σημαίνει αληθινή φιλία.
Καθώς πλησίαζε το Πάσχα, σκέφτηκε:
«Φέτος
θέλω να χαρίσω χαρά στους φίλους μου
στο δάσος!»
Έφτιαξε λοιπόν πολύχρωμα σοκολατένια
αυγουλάκια, τα ζωγράφισε
και ξεκίνησε να τα μοιράζει σε όλους:
στον
σκαντζόχοιρο που του αρέσει η μουσική,
στη
χελώνα που λέει τις πιο ωραίες
ιστορίες,
στον σκίουρο που πάντα
χορεύει,
και στην κουκουβάγια που
τους διαβάζει παραμύθια το βράδυ.
Μα όταν έδωσε ένα σοκολατένιο αυγό
στην κότα... εκείνη το κοίταξε καχύποπτα.
«Μα
τι αυγό είναι αυτό;» κακάρισε.
«Δεν
είναι σαν τα δικά μου! »
Οι πάπιες το μύρισαν, το ράμφισαν και
ρώτησαν αν πρέπει να το βάλουν κάτω από
τις φτερούγες τους.
Ο Πίκο γελούσε
και τους εξηγούσε:
«Μην ανησυχείτε!
Αυτά τα αυγά δεν έχουν κοτοπουλάκια
μέσα… έχουν μόνο χαρά και γλύκα!»
Καθώς προχωρούσε στο λιβάδι, κρατώντας το τελευταίο σοκολατένιο αυγό, ο Πίκο θυμήθηκε τον μικρό του φίλο, τον Λούη – ένα ήσυχο ελαφάκι με μεγάλα, γλυκά μάτια. Ο Λούης δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα άλλα ζώα. Τα ποδαράκια του ήταν αδύναμα και συχνά σκόνταφτε, ενώ και τα ματάκια του δεν έβλεπαν καλά. Πολλές φορές καθόταν μόνος του κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μακριά από τα παιχνίδια και τις φωνές των άλλων.
Ο Πίκο στεναχωριόταν. Ήξερε πως ο Λούης είχε μια χρυσή καρδιά, αλλά μερικά ζωάκια δεν τον πλησίαζαν, γιατί δεν ήξεραν πώς να του φερθούν. Έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ ξεχωριστό για εκείνον.
«Φέτος, θα του χαρίσω ένα αυγό... μαγικό!» σκέφτηκε.
Όλο το απόγευμα ο Πίκο έτρεχε στο δάσος. Μάζεψε βότανα που μύριζαν σαν ελπίδα, λουλούδια που άνοιγαν μόνο με το φως της καρδιάς, και λίγο χρυσόχρωμο μέλι από τις μέλισσες που ζούσαν στην άκρη του ποταμού. Ανακάτεψε προσεκτικά τα υλικά, ψιθύρισε μερικά λόγια που του είχε μάθει η σοφή κουκουβάγια και… έφτιαξε το πιο λαμπερό πασχαλινό αυγό που είχε δει ποτέ!
Το αυγό δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Έλαμπε σαν ήλιος, μύριζε σαν άνοιξη, και όταν το κρατούσες, ένιωθες την καρδιά σου να γίνεται πιο ζεστή.
Ο Πίκο το πήγε προσεκτικά στον Λούη.
«Για σένα είναι!» του είπε και του το έβαλε απαλά στα χέρια του.
Ο Λούης το κοίταξε σαστισμένος. Μόλις το αυγό άνοιξε, μια μικρή νεραϊδούλα από φως πετάχτηκε από μέσα και άγγιξε με τα δάχτυλά της τα ποδαράκια και τα ματάκια του Λούη.
Μια μαγεία απλώθηκε στο λιβάδι. Ο Λούης ένιωσε το σώμα του να ξυπνά. Σηκώθηκε σιγά σιγά... και στάθηκε στα πόδια του. Έκανε ένα βήμα... μετά ένα ακόμα... και έτρεξε γελώντας προς τον Πίκο!
Τα ματάκια του έλαμπαν. Έβλεπε! Μπορούσε να περπατήσει! Μπορούσε να ζήσει!
Τα υπόλοιπα ζωάκια έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Έτρεξαν κοντά του και τον αγκάλιασαν.
Ο Λούης, με μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη, τους πλησίασε όλους, ακόμα κι εκείνους που τον είχαν ξεχάσει.
Και με δυνατή, χαρούμενη φωνή είπε:
«Χριστός Ανέστη!»
Κι εκείνη τη στιγμή, όλο το δάσος γέμισε φως και αγάπη. Γιατί όλοι κατάλαβαν πως το Πάσχα δεν είναι μόνο αυγά και παιχνίδια… είναι θαύματα, αγκαλιές και μεγαλόκαρδοι φίλοι σαν τον Πίκο.
