Με λένε Κυριακή και είμαι μόλις 28 χρονών. Δεν ζω πια, δεν υπάρχω, αφού το σύστημα δεν με προστάτεψε. Η αδιαφορία του και η ανικανότητά του με οδηγούν στο τέλος. Μια μέρα, μια μέρα ένιωσα πως το αναπόφευκτο πλησίαζε, κι έτσι πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων αναζητώντας ασφάλεια μακριά από τον πρώην σύντροφό μου, ο οποίος με παρακολουθούσε και με απειλούσε με θανάσιμο τρόπο. Η αστυνομία με υποδέχτηκε με αδιαφορία. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη και ανούσια. Περίπου πέντε λεπτά με άκουσαν, χωρίς καν να καταγράψουν τα στοιχεία μου.
Είχα τόσο ανάγκη να νιώσω προστατευμένη, φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τον φόβο μου. Βγαίνοντας από το Τμήμα ο εφιάλτης μου ήταν ήδη εκεί. Με περίμενε απ' έξω. Κάλεσα τότε την Άμεση Δράση για βοήθεια και η απάντηση που έλαβα ήταν:
"Το περιπολικό δεν είναι ταξί κυρία μου"
Αναρωτήθηκα τότε: "Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε;"
Λίγο αργότερα, ο δράστης, με καταδίωξε και με μαχαίρωσε θανάσιμα, κοντά στο φυλάκιο του τμήματος, ενώ εκείνη την στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν αστυνομικό, λέγοντας του:
"Χάνομαι, είναι εδώ."
Εγώ μπορεί να χάθηκα, αλλά εσείς δεν πρέπει, να επιτρέψετε σε καμία άλλη να ζήσει αυτό που πέρασα.
Για μένα, είναι αργά, αλλά για εσάς, ίσως να είναι ακόμα καιρός να κάνετε την διαφορά.
Αφήνω πίσω μου με ειρωνεία τον τίτλο αυτού του κειμένου, μιας πραγματικότητας που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε την ανάγκη της κάθε Κυριακής για προστασία και πρόληψη τέτοιων περιστατικών.
"Δράσεις Αγίων"
Το συμβάν που έγινε στην γειτονία μου λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου.
