Η βροχή έπεφτε απαλά, μα σταθερά, ξεπλένοντας τις σκέψεις μου. Οι σταγόνες γλιστρούσαν πάνω μου, αφήνοντας πίσω τους την αίσθηση μιας ήρεμης απελευθέρωσης. Τα φώτα των δρόμων καθρεφτίζονταν στις λακκούβες, δημιουργώντας χορευτικά σχέδια. Έμοιαζαν με δάκρυα που είχαν στάξει στη γη από όσους είχαν περπατήσει αυτούς τους δρόμους πριν από εμένα. Η φύση, σαν παλιός φίλος, μου έστειλε την βροχή για συντροφιά, γεμίζοντας την νύχτα με μια παρηγοριά.
Ανεμοδαρμένα ύψη. 12/1/2025.
