Bρήκα τον Ομάρ να λειώνει σε ένα κατσαρόλι, σιγά σιγά την παραφίνη. Ταυτόχρονα, έριχνε άρωμα και χρώμα ανακατεύοντας αργά.
Τι κάνεις εκεί; ρώτησα. Ραχ τσούφι μουρμούρισε (θα δείς).
Λάδωσε καλά καλά τα καλούπια και γύρισε μέσα την υγρή παραφίνη.
Κοίτα μου λέει με σπαστά Ελληνικά. Κέρινες μάσκες! Πριν καλά καλά κρυώσουν κόλλησε πάνω, κλαδιά ελιάς και ένα λευκό περιστέρι.
Όμορφες είναι Ομάρ! Πού θα τις βάλεις;
Σηκώνει το χέρι και μου δείχνει χαλάσματα, ρωγμές και τρύπες από τους βομβαρδισμούς.
© Κατερίνα Χα'ι'δά
Ένας βομβαρδισμός τα διέλυσε όλα. Η πόλη έγινε στάχτη. Σπίτια σωριάστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι, οι δρόμοι γέμισαν σκόνη και θρήνους. Άνθρωποι σκοτώθηκαν, οικογένειες ξεκληρίστηκαν. Άλλοι έμειναν πίσω να κοιτούν τα χαλάσματα, άλλοι ξεριζώθηκαν, πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς, αφήνοντας πίσω τους όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και την ίδια τους την πατρίδα. Έχασαν τα πάντα.
Και όταν ρωτάς γιατί γίνονται όλα αυτά, τότε φοράνε τη μάσκα. Κρύβονται πίσω από αυτή. Κρύβουν τα συμφέροντα, τα σχέδιά τους, τη δίψα τους για εξουσία. Ναι, συμφέροντα. Πίσω από κάθε πόλεμο, πίσω από κάθε χαμένη ζωή, πίσω από κάθε καμένη γη, υπάρχει πάντα ένα αόρατο χέρι που κινεί τα νήματα. Δεν είναι η δικαιοσύνη, δεν είναι η ελευθερία, δεν είναι η ειρήνη. Είναι τα συμφέροντα, και πίσω από αυτά, αυτοί που δεν χρειάζεται να φοβηθούν ούτε τους βομβαρδισμούς ούτε την καταστροφή.
Οι μάσκες του Ομάρ στολισμένες με κλαδί ελιάς και ένα λευκό περιστέρι, φανέρωναν όνειρα και μια λαχτάρα για έναν κόσμο χωρίς πολέμους. Ενώ οι άλλες έκρυβαν αλήθειες και έσπερναν καταστροφή
