Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ.

 Ο Γιάννης Καλπούζος είναι ένας διακεκριμένος Έλληνας συγγραφέας, γνωστός κυρίως για τα μυθιστορήματά του που συνδυάζουν ιστορικό υπόβαθρο, κοινωνικά ζητήματα και έντονα συναισθήματα. Τα έργα του συχνά αντλούν στοιχεία από την ελληνική ιστορία, τη λαογραφία και την παράδοση, ενώ εξετάζουν και τα ανθρώπινα πάθη μέσα από χαρακτήρες που ζωντανεύουν στη φαντασία του αναγνώστη.

   ....... " Σου τα χάρισα μια φορά και θα σου τα χαρίσω όσες θες. Φτάνει μια φορά να με πεις: λουλούδι μου! Να με φιλάς και τα χείλη σου να λένε: Λουνέμα! Και στη δική μας γλώσσα, των δονών μας. Λουνέμα και λουλούδι να ναι το ίδιο".

"Και τότε εσύ θα με φιλήσεις. Θα με φιλάς και θα λες: Λουνέμα! Έτσι όπως λούζονται οι νύχτες και μπλέκονται σε νύχτα μία. Χωρίς να ξέρεις ποιο σκοτάδι είμαι γω και ποιο σκοτάδι είσαι συ.

Το έργο του έχει αγαπηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με πολλές επανεκδόσεις και μεταφράσεις. Το "Ιμαρέτ" τιμήθηκε με το βραβείο Αναγνωστών το 2009. Ο Καλπούζος έχει καταφέρει να εμπνεύσει μια νέα γενιά αναγνωστών με την ικανότητά του να συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Εκτός από πεζογράφος, είναι και ποιητής. Αποτελεί μία από τις πιο σεβαστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

 Το Λεωφορείο του Βιβλιοστασίου

Έκανα μια στάση, όχι γιατί έφτασα στον προορισμό μου, αλλά γιατί το είχα ανάγκη. Η καθημερινότητα έμοιαζε να κυλάει σαν ένας ατελείωτος δρόμος χωρίς πλαϊνές εξόδους, και εγώ είχα ανάγκη να βγω από αυτόν, έστω για λίγο.

Το διάβασμα πάντα με χαλαρώνει, με ταξιδεύει, με πηγαίνει σε μέρη όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Γι’ αυτό και μπήκα στο λεωφορείο του Βιβλιοστασίου. Μια περίεργη διαδρομή ξεδιπλωνόταν μπροστά μου, γεμάτη λέξεις που έτρεχαν σαν ρόδες πάνω στη σελίδα.

Η φωτεινή ένδειξη στο ταμπλό έγραφε: "Επόμενη στάση: Μυστήριο". Ήταν μια στάση που υποσχόταν περιπέτειες, ίσως και σκοτεινές αποκαλύψεις. Οι επιβάτες γύρω μου είχαν βυθιστεί στις δικές τους διαδρομές, διαβάζοντας βιβλία που μόνο εκείνοι μπορούσαν να δουν. Κανείς δεν μιλούσε, αλλά η ατμόσφαιρα έβραζε από φαντασία.

Εγώ, όμως, ήξερα πως η δική μου στάση δεν ήταν το Μυστήριο. Κάπου πιο μακριά, με περίμενε κάτι άλλο. Μα πώς θα την έλεγαν τη δική μου στάση; "Ηρεμία"; "Έμπνευση"; Ή μήπως "Αναγέννηση";

© 14/1/2025 1-vivliostasio.blogspot.com

"Ρίζες Ανάμεσα στους Ανέμους"

 Κάθε βράχος, κάθε ξηρό κλαδί, κάθε ψίθυρος του ανέμου, συνθέτει μια ιστορία, όπως και κάθε βήμα που αφήνει κάποιος στη γη, αποτυπώνει έναν πόθο ή έναν φόβο. Και παρόλο που οι άνεμοι μοιάζουν να τα σαρώνουν όλα, η ζωή και η αγάπη αντέχουν, όπως οι ρίζες που αρπάζουν τη γη και φυτρώνουν ακόμα και κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες.

 Ανεμοδαρμένα ύψη. 17/12/2024

ΒΡΟΧΗ

 Η βροχή έπεφτε απαλά, μα σταθερά, ξεπλένοντας τις σκέψεις μου. Οι σταγόνες γλιστρούσαν πάνω μου, αφήνοντας πίσω τους την αίσθηση μιας ήρεμης απελευθέρωσης. Τα φώτα των δρόμων καθρεφτίζονταν στις λακκούβες, δημιουργώντας χορευτικά σχέδια. Έμοιαζαν με δάκρυα που είχαν στάξει στη γη από όσους είχαν περπατήσει αυτούς τους δρόμους πριν από εμένα. Η φύση, σαν παλιός φίλος, μου έστειλε την βροχή για συντροφιά, γεμίζοντας την νύχτα με μια παρηγοριά.

 Ανεμοδαρμένα ύψη. 12/1/2025.