Απολογία της Κλυταιμνήστρας. Θεατρικό αναλόγιο της Ελπίδας Γούναρη.

Μέσα από την απολογία της Κλυταιμνήστρας ένιωσα να έρχομαι σε επαφή με μια αλήθεια αρχέγονη, σχεδόν μυσταγωγική. Ήταν μια καθηλωτική εμπειρία. Ταξίδεψα σε έναν κόσμο όπου το αρχαίο συναντά το διαχρονικό. Κυρία Ελπίδα Γούναρη σε ευχαριστώ που μας χάρισες αυτή τη στιγμή.

 

"Δράσεις Αγίων"

Με λένε Κυριακή και είμαι μόλις 28 χρονών. Δεν ζω πια, δεν υπάρχω, αφού το σύστημα δεν με προστάτεψε. Η αδιαφορία του και η ανικανότητά του με οδηγούν στο τέλος. Μια μέρα, μια μέρα ένιωσα πως το αναπόφευκτο πλησίαζε, κι έτσι πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων αναζητώντας ασφάλεια μακριά από τον πρώην σύντροφό μου, ο οποίος με παρακολουθούσε και με απειλούσε με θανάσιμο τρόπο. Η αστυνομία με υποδέχτηκε με αδιαφορία. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη και ανούσια. Περίπου πέντε λεπτά με άκουσαν, χωρίς καν να καταγράψουν τα στοιχεία μου. 

Είχα τόσο ανάγκη να νιώσω προστατευμένη, φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τον φόβο μου. Βγαίνοντας από το Τμήμα ο εφιάλτης μου ήταν ήδη εκεί. Με περίμενε απ' έξω. Κάλεσα τότε την Άμεση Δράση για βοήθεια και η απάντηση που έλαβα ήταν: 

"Το περιπολικό δεν είναι ταξί κυρία μου"

Αναρωτήθηκα τότε: "Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε;" 

Λίγο αργότερα, ο δράστης, με καταδίωξε και με μαχαίρωσε θανάσιμα, κοντά στο φυλάκιο του τμήματος, ενώ εκείνη την στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν αστυνομικό, λέγοντας του:

"Χάνομαι, είναι εδώ."

Εγώ μπορεί να χάθηκα, αλλά εσείς δεν πρέπει, να επιτρέψετε σε καμία άλλη να ζήσει αυτό που πέρασα.

Για μένα, είναι αργά, αλλά για εσάς, ίσως να είναι ακόμα καιρός να κάνετε την διαφορά.

Αφήνω πίσω μου με ειρωνεία τον τίτλο αυτού του κειμένου, μιας πραγματικότητας που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε την ανάγκη της κάθε Κυριακής για προστασία και πρόληψη τέτοιων περιστατικών.

"Δράσεις Αγίων" 

Το συμβάν που έγινε στην γειτονία μου λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου.  

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ                                                   

 

8 Μαρτίου ημέρα της Γυναίκας.

Ένα όμορφο βράδυ στο βιβλιοπωλείο Επίκεντρο στους Αγίους Αναργύρους, σε συνεργασία με τον Κύκλο Ποιητών, αφιερωμένο στην Ημέρα της Γυναίκας.

Ποιήματα διάβασαν, με αλφαβητική σειρά, οι: Μαρία Βαχλιώτη, Άννα Γρίβα, Λένα Καλλέργη, Φωτεινή Καπελάκη, Αγγελική Πεχλιβάνη, Κωνσταντίνα Σιαχαμή και Δήμητρα Χριστοδούλου.

 Η ποίηση, έχει τη δύναμη να εκφράσει τα βιώματα, τις ελπίδες και τις διεκδικήσεις των γυναικών, δημιουργώντας έναν χώρο διαλόγου και έμπνευσης.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, είναι μια ημέρα αφιερωμένη στους αγώνες, τα δικαιώματα και τη συμβολή των γυναικών στην κοινωνία. Η ημέρα αυτή δεν είναι μόνο μια γιορτή, αλλά και μια υπενθύμιση της διαρκούς προσπάθειας για ισότητα, δικαιοσύνη και σεβασμό.

Ξεκινώντας από τις διεκδικήσεις των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα, η ημέρα αυτή εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα για τα γυναικεία δικαιώματα, με στόχο την εξάλειψη των ανισοτήτων και την ενδυνάμωση των γυναικών σε όλους τους τομείς της ζωής.

Οι γυναίκες διεκδικούσαν δικαιώματα και στην αρχαιότητα, παρόλο που οι οργανωμένοι αγώνες όπως τους γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκαν κυρίως από τον 19ο και 20ό αιώνα.

Στην αρχαία Ελλάδα, για παράδειγμα, η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη παρουσιάζει μια μορφή γυναικείας αντίστασης, ενώ στην αρχαία Ρώμη υπήρχαν κινήσεις για περισσότερα δικαιώματα. Στην Ελισαβετιανή εποχή και τον Μεσαίωνα, πολλές γυναίκες υπερασπίστηκαν την πρόσβαση στη γνώση και την αυτονομία τους.

Ωστόσο, το οργανωμένο φεμινιστικό κίνημα και οι μεγάλες κατακτήσεις στα δικαιώματα των γυναικών, όπως η ψήφος, η ισότητα στην εργασία και η νομική προστασία, άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα κυρίως από τον 19ο αιώνα και έπειτα.

 

Η Αμυγδαλιά της Αυλής

Στην αυλή του πατρικού μας στεκόταν μια αμυγδαλιά. Ήταν η βασίλισσα της αυλής, η σκιά της το καταφύγιο μας, τα κλαδιά της η παιδική μας χαρά. Την άνοιξη φορούσε το νυφικό της, κι ολόκληρη έλαμπε από τα λευκορόδινα άνθη της. Μύριζε άνοιξη, ανανέωση, υποσχέσεις για τα καλοκαίρια που ερχόντουσαν.

Κάτω από αυτήν την αμυγδαλιά μεγαλώσαμε. Εκεί στήναμε τα παιχνίδια μας, εκεί δέναμε την κούνια μας και ανταγωνιζόμασταν ποιος θα φτάσει πιο ψηλά. Όταν πετούσαμε με φόρα προς τον ουρανό, νομίζαμε πως θα αγγίζαμε τις κορυφές των Αγράφων. Σκαρφαλώναμε στα γερά της κλαδιά, μέχρι που κάποιος έπεφτε, χτυπούσε, έκλαιγε λίγο, κι ύστερα ξανά πάνω, ξανά παιχνίδι.

Τα καλοκαίρια, ο ίσκιος της ήταν η όαση μας. Εκεί χωρούσαμε όλοι, εμείς, τα γειτονόπουλα, τα όνειρά μας. Καθόμασταν στο χώμα, σπάζαμε τα αμύγδαλα με πέτρες, μιλούσαμε για το μέλλον, για ταξίδια, για το αν θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί κάτω από την ίδια σκιά όταν μεγαλώσουμε.

Κάποια άνοιξη δεν άνθισε. Τα κλαδιά της, άλλοτε γεμάτα ζωή, έμειναν γυμνά, σιωπηλά. Ο κορμός της άρχισε να μαυρίζει, τα φύλλα που άλλοτε σκίαζαν τα παιδικά μας καλοκαίρια δεν ξανα φύτρωσαν.

Κάποιοι είπαν πως ήταν το χώμα που άλλαξε, πως κάτι βαρύ και ξένο κύλησε στις ρίζες της και τις έκαψε.

Η αμυγδαλιά μoυ δεν υπάρχει πια.

Όμως, ξέρω πως κάθε άνοιξη, εκεί που κάποτε στεκόταν, οι ρίζες της θα προσπαθούν να ξανασκάψουν το δρόμο τους προς το φως. Γιατί οι αμυγδαλιές δεν ξεχνιούνται. Ζουν μέσα μας, στις αναμνήσεις, στα όνειρα, σε κάθε παιχνίδι που παίξαμε στον ίσκιο τους.

©1-vivliostasio.blogspot.com