🖋️Γράφεις; Προστάτευσε το έργο σου!

Η χρονοσήμανση και τα πνευματικά δικαιώματα είναι απλά αλλά πολύ σημαντικά εργαλεία για κάθε δημιουργό.

Η χρονοσήμανση καταγράφει πότε δημιουργήθηκε το έργο σου,

Τα πνευματικά δικαιώματα σου δίνουν ασφάλεια και προστασία από αντιγραφές ή παραβιάσεις.

Ακόμα κι αν είσαι στην αρχή, μην αμελείς να προστατεύεις τη δουλειά σου. Είναι ένα μικρό βήμα που κάνει μεγάλη διαφορά!

#Συγγραφείς #Χρονοσήμανση #ΠνευματικάΔικαιώματα #Δημιουργοί

 

«Δύο ιστορικά μυθιστορήματα, δύο ξεχωριστά ταξίδια»

 

       «Ο Μεθυστής & η Αικατερίνα – δύο ιστορικά μυθιστορήματα που με συγκίνησαν»

Αρχές καλοκαιριού διάβασα τον Μεθυστή του Γιάννη Καλπούζου. Το βιβλίο μάς ταξιδεύει στην περίοδο 1937 με 1945 και περιγράφει με έντονο ρεαλισμό τη φτώχεια, τις κοινωνικές συγκρούσεις, τα γεγονότα του πολέμου, της κατοχής και τον αγώνα για ελευθερία. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πλούσιο λεξιλόγιο και ζωντανή ντοπιολαλιά, δίνοντας στο έργο χαρακτήρα συλλογικής μνήμης.

Καθώς το διάβαζα, έφερνα στο νου μου διηγήσεις των παππούδων μου. Ο πόλεμος, όπου κι αν τον ζει κανείς, αφήνει το ίδιο αποτύπωμα: απώλειες, πόνο, ορφάνια, δυστυχία. Εντυπωσιάστηκα όμως και από τις διαφορές ανάμεσα σε περιοχές. Για παράδειγμα, στα χωριά των παππούδων μου δεν υπήρχαν ούτε δρόμοι ούτε αυτοκίνητα, ενώ στην Κρήτη, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υπήρχαν πολλές επιρροές από τον μεσογειακό χώρο – κάτι που φαινόταν στην καθημερινότητα, στη μόδα, στην αγορά.

Στο τέλος του καλοκαιριού, διάβασα την Αικατερίνα του Σινά του Γιώργου Φυτιλή. Αυτό το βιβλίο το διάλεξα για συναισθηματικούς λόγους, γιατί “Αικατερίνα” με φώναζε ο πατέρας μου. Όταν είδα την ανάρτηση του εκδοτικού οίκου, χωρίς καν να ξέρω για τι ακριβώς πρόκειται, είπα αμέσως “αυτό το βιβλίο το θέλω”. Και τελικά, ήταν μια μεγάλη έκπληξη.

Η Αικατερίνα μάς πηγαίνει πολύ πιο πίσω, στον 4ο αιώνα μ.Χ., στη ρωμαιοκρατούμενη Αίγυπτο. Είναι ένα έργο εντελώς διαφορετικό, με θέμα την πορεία της νεαρής Αικατερίνας και το μαρτύριό της για την ανεξιθρησκία. Το σκηνικό είναι μεσαιωνικό, πρωτοχριστιανικό, και το βιβλίο σε βάζει σε φιλοσοφικό στοχασμό: τι σημαίνει ελευθερία και τι αξίζει να θυσιάσεις για αυτήν.

Για μένα, αυτά τα δύο βιβλία έχουν το ίδιο βάρος. Ο Μεθυστής σε κάνει να θυμηθείς από πού ερχόμαστε, ενώ η Αικατερίνα σε καλεί να σκεφτείς γιατί αξίζει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.»

Το Πλυσταριό

 

Τελείωνε με τα διαβάσματα γρήγορα, το απόγευμα θα βγείτε με τη γιαγιά να μαζέψετε ξύλα για το καζάνι.
– Σήμερα, καλέ μάνα; Έχω διαγώνισμα στην Ιστορία αύριο!
– Σήμερα θα πάτε. Έχουν μαζευτεί ένα σωρό ρούχα, τόσα άτομα – πότε να πλύνω; Μεθαύριο θέλει το πλυσταριό η Φώτω, και παραμεθαύριο η Βάγια. Δεν έχουμε άλλη μέρα ελεύθερη!

Ήρθε το απόγευμα. Πήραμε το καρότσι της λαϊκής και βγήκαμε γύρα στον Σταθμό Λαρίσης και στον Σταθμό Πελοποννήσου, κοντά στις γραμμές του τρένου, να γεμίσουμε ξύλα το καρότσι. Έπρεπε να ανάψουμε το καζάνι, να βράσει το νερό για να πλυθούν τα ρούχα.

Περνούσαμε κι από τα ξυλουργεία – ήταν αρκετά στην περιοχή – και ζητούσαμε ό,τι ξύλο δεν τους χρειαζόταν. Μας το έδιναν πρόθυμα. Άλλο μέρος καλό ήταν ο λόφος του Κολωνού. Εκεί πάντα έβρισκες ξύλα να μαζέψεις.

Μήπως ήμασταν οι μόνες; Τόσες πολυκατοικίες είχαν ακόμα πλυσταριό. Τα πλυντήρια άγνωστα – όχι μόνο σε μας, αλλά σχεδόν σε όλους.

Γυρίζοντας αποβραδίς στο σπίτι, είχε σουρουπώσει για τα καλά. Έπρεπε να ανεβάσουμε και το καρότσι με τα ξύλα στην ταράτσα. Τέσσερις ορόφους. Χωρίς ασανσέρ. Μικρό παιδί εγώ, η γιαγιά – πάντα μαυροφορεμένη, με τη μαύρη μαντήλα στο κεφάλι – δεν την είχε αποχωριστεί ποτέ από τότε που χήρεψε, στα είκοσι τρία της χρόνια. Η πλάτη της είχε σκύψει, σχηματίζοντας καμπούρα, κι όμως μπροστά εκείνη, να τραβάει το καρότσι, κι εγώ πίσω να το ανασηκώνω, σκαλί-σκαλί μέχρι το πλυσταριό.

Το πρωί, αχάραγα, ακουγόταν η φωνή της μάνας:
– Σηκωθείτε, πρέπει να μαζέψω τα σεντόνια για πλύσιμο!
– Λίγο ακόμα, μάνα... νύχτα είναι!
Ακουγόταν οι φωνές μας. – Τι νύχτα, μεσημέριασε πια! Πάρτε από μια λεκάνη και τραβάτε την στην ταράτσα!

– Έχει λαϊκή σήμερα, πρέπει και να μαγειρέψω! Θα γυρίσετε από το σχολείο και θα ζητάτε φαΐ. Και που είστε: μόλις σχολάσετε, κατευθείαν να έρθετε πάνω να πλύνετε τις ποδιές σας, να προλάβουν να στεγνώσουν και να τις φορέσετε καθαρές για αύριο!

Μία ποδιά είχαμε – και δεν θυμάμαι πόσα χρόνια τη φορούσαμε…

Ένα μικρό δωμάτιο στην ταράτσα, με σιδερένια πόρτα και ένα παράθυρο, ήταν το πλυσταριό. Στη μία γωνία, ένα καζάνι – σαν ξυλόσομπα το κάτω μέρος, και από πάνω ένας μεγάλος μεταλλικός κουβάς. Εμένα μου θύμιζε κολυμπήθρα.

Άνοιγες το πορτάκι, γέμιζες ξύλα το καζάνι, ενώ ταυτόχρονα άνοιγες και τη βρύση για να γεμίσει ο κουβάς νερό. Έβαζες φωτιά και περίμενες να πάρει βράση το νερό.

Από την άλλη πλευρά, κάτω απ’ το παράθυρο, ήταν η πλύστρα – μια τεράστια μαρμάρινη σκάφη. Το παράθυρο πάντα ανοιχτό. Οι ατμοί από το βραστό νερό, η μυρωδιά του πράσινου σαπουνιού και της χλωρίνης σε έπνιγαν – ζητούσες λίγο καθαρό αέρα.

– Πρώτα από τα ασπρόρουχα ξεκινάμε! Αυτός ήταν κανόνας.
Έτσι μας έμαθε η μάνα μας. Μετά τα χρωματιστά. Και τελευταία τα μαύρα.

Με έναν μικρότερο κουβά μεταφέραμε το καυτό νερό απ’ το καζάνι στην πλύστρα. Και δώσ’ του τρίψιμο να καθαρίσει – το κολάρο του γιακά έπρεπε να γίνει κάτασπρο.

– Τι; Να απλώσω ρούχα εγώ στην ταράτσα και να ανέβουν οι άλλες να με κοροϊδεύουν; Όπως κοροϊδεύουν τη Μαρίτσα που απλώνει τα ασπρόρουχα, και μετά έρχεσαι και με ρωτάς γιατί οι κιλότες είναι κατακίτρινες; Τέτοια νοικοκυρά θα μου γίνεις; Κακομοίρα μου, μαύρο φίδι και κολοβό που σε έφαγε!

Ύστερα ερχόταν η μάχη για το άπλωμα. Έπρεπε να είναι όλα στη σειρά.

Στο πιο έξω σύρμα τα σεντόνια – ύστερα οι μαξιλαροθήκες τους, και όχι η μία πάνω, η άλλη κάτω: αλφαδιά.
Σειρά είχαν οι πετσέτες. Μετά τα ρούχα.

Πρώτα άπλωνα του πατέρα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ήταν ο πιο ψηλός, και έτσι με βοηθούσε να μη χάνω την "ισιάδα"! Τα άπλωνα με βάση το μπόι του καθενός – και έτσι γλίτωνα και τις φωνές της μάνας.

Α, και τα εσώρουχα; Πίσω-πίσω. Να μην τα βλέπει το μάτι κανενός.
– Τι να μάθει η γειτονιά και τι χρώμα βρακί φοράμε; Αναντροπής πράματα!
Έτσι μου έλεγε η γιαγιά.

Αφού στέγνωναν τα ρούχα, έπρεπε να τα μαζέψουμε. Πάντα δύο άτομα μαζί.

Τα σεντόνια έπρεπε να τα τραβήξουμε σωστά και να τα διπλώσουμε καλά – να είναι έτοιμα για σιδέρωμα. Τράβηγμα, όχι αστεία! Ούτε μια ζάρα δεν έπρεπε να μείνει μέσα.

Όλα τα ρούχα έπρεπε να είναι καλά διπλωμένα, να μπούνε στις λεκάνες για να τα κατεβάσουμε κάτω.

Έξι άτομα φαμίλια ήμασταν – δεν ήταν και λίγα.

Κάποια μέρα, μέσα στη φούρια, ξέχασα και έβαλα μαζί με τα ανοιχτόχρωμα και κάτι σκουρόχρωμα. Έβγαλαν χρώμα – και, τι λέτε; Έβαψαν το καλό το τραπεζομάντηλο! Το γιορτινό! Αυτό με τη δαντέλα, που το βάζαμε μόνο τα Χριστούγεννα.

Η μάνα, όπως το είδε, δεν είπε κουβέντα. Μονάχα γύρισε, κι όπως ήταν τα χέρια της βρεγμένα από το καυτό νερό, μου τραβάει στα πόδια καμπόσες καυτές ξυλιές – πλατς-πλατς-πλατς!
Ακόμα θυμάμαι τον ήχο, κι εγώ να χοροπηδάω μια εδώ κα μια εκεί μήπως γλιτώσω καμιά ξυλιά.
Μια άλλη φορά, ανεβαίνει να απλώσει η Φώτω, παρόλο που δεν ήταν η μέρα της. Αρχίζει να τραβάει και να μαζεύει τα ρούχα τα δικά μας, για να βάλει τα δικά της.

– Μα, Φωτούλα, δεν είναι η μέρα σου σήμερα. Δεν χωράνε όλα τα ρούχα!
– Και τι να κάνω; Κάπου πρέπει κι εγώ να απλώσω!

Και δώσ' του γκρίνια και ταραχή.

Επίτηδες το έκανε. Ήταν αυτή μια ζηλιάρα – πάντα προβλήματα δημιουργούσε, πάντα ήθελε να αλλάζει τις μέρες. Ξύλα; Ποτέ δεν έβγαινε να μαζέψει. Με εφημερίδες άναβε το καζάνι και γέμιζε η ταράτσα αποκαΐδια – και τα ρούχα της γεμάτα μαυρίλες. Άσε που μας έκλεβε και τα ξύλα… Αλλά και εμείς καλά ζιζάνια ήμασταν. Μόλις η Φωτούλα κατέβαινε στο σπίτι της τρέχαμε και παραμερίζαμε την μπουγάδα της, για να χωρέσουν τα δικά μας. Εξάλλου η δική μας η σειρά ήταν και όχι η δική της. Αν μας έλεγε και τίποτα την απάντηση έτοιμη την είχαμε. – Όχι εμείς ο αέρας αυτών να μαλώσεις.

Κι αν ήταν σκληρά τα χρόνια, μέσα απ’ αυτά μάθαμε να γίνουμε κι εμείς σωστές νοικοκυρές. Όχι μόνο στο καθάρισμα, μα και στο κράτημα του σπιτιού, της σειράς, της ευθύνης. Εκεί, στο πλυσταριό, πάνω απ’ τις σκάφες και τα καζάνια, δεν πλένονταν μόνο τα ρούχα – πλένονταν οι χαρακτήρες. Έτσι φτιάχτηκε κι ο δικός μας χαρακτήρας – όχι με λόγια, αλλά με δουλειά και πειθαρχία.
Περάσαμε μετά στην τεχνολογία. Ήρθαν τα πλυντήρια, τα στεγνωτήρια, τα κουμπιά που έκαναν τη δουλειά "μόνα τους". Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν είχε τη μυρωδιά του πράσινου σαπουνιού, τη φωνή της μάνας που φώναζε από την ταράτσα, το χέρι της γιαγιάς που τραβούσε το καρότσι με τα ξύλα.

Είχα την τύχη να ζήσω αυτές τις αληθινές ιστορίες και τις κρατώ ακόμα μέσα μου.

                                                                            KΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΊ΄ΔΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΚΕΦΑΛΟΣ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ  ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2025        ΤΕΥΧΟΣ 19-20

Ο ΨΑΡΑΣ- ΤΖΟΝ ΛΑΝΓΚΑΝ

Υπόθεση: Ένας άντρας προσπαθώντας να διαχειριστείτε την απώλεια της γυναίκας του βρίσκει παρηγοριά στο ψάρεμα. Εκεί γνωρίζει έναν άλλο άντρα τον Νταν, που επίσης έχει χάσει την γυναίκα του και τα παιδιά του. Ξεκινάει μια μεταξύ τους φιλιά και συχνά ψαρεύουν μαζί. Μια μέρα ο Νταν προτείνει να πάνε για για ψάρεμα στο Ολλανδέζικο φράγμα που όποιος πάει εκεί μπορεί να βρει τρόπο να επαναφέρει στην ζωή τα αγαπημένα του πρόσωπα. Φτάνοντας στο σημείο ένας ηλικιωμένος τους αφηγείται μια στοιχειωτική ιστορία που συνδέεται με το ποτάμι. Εκεί, στα βάθη του κατοικεί κάτι αρχαίο και απάνθρωπο.

Από εκεί και πέρα η πραγματικότητα σπάει και διαλύονται τα όρια πένθους, ελπίδας και φρίκης.

--------**--------**--------**-------**----

Άποψή μου: Σκοτεινό και δύσκολο μυθιστόρημα με αργή εξέλιξη για δυνατούς αναγνώστες. Πλούσιες λεπτομερής περιγραφές, σκοτεινή φαντασία, πολλαπλά επίπεδα αφήγησης, περίτεχνη γραφή. Το έχουν δικαίως χαρακτηρίσει σαν έργο ειδικού ενδιαφέροντος. Ανήκει στην κατηγορία τρόμου χωρίς να είναι θρίλερ. Δεν το μετάνιωσα που το διάβασα, είδα ότι η λογοτεχνία δεν έχει μόνο ένα δρόμο αλλά και ανοιχτά παράθυρα .Απαιτεί υπομονή, βαθιά συγκέντρωση και διάθεση να χαθείς σε μακροσκελές περιγραφές.

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ     

 

Mεθυστής- Γιάννης Καλπούζος

                               

                                  Το νέο βιβλίο που επέλεξα να διαβάσω για αυτό  το καλοκαίρι
 

ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ....ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;

                                                     Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;

Oι σελίδες του έχουν πια κιτρινίσει. Δεν θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν όταν το διάβασα κάπου στα 18-20. To άνοιξα τότε και το διάβασα, το κράτησα. 

Ανήσυχη ψυχή είμαι, στοχαστική. Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου και δεν συμβιβάζομαι . Δεν φοβάμαι να σκέφτομαι. 

Κάποιες φράσεις έχουν μείνει μέσα μου, όπως αυτή:

                          "Προσοχή προσοχή, διέφυγε επικίνδυνο αντικείμενο που ελέγετο άνθρωπος"

Φωτιά στο παρελθόν.

Η «Φωτιά στο παρελθόν» είναι μία δυνατή ανάγνωση για όσους αναζητούν κοινωνικό μελόδραμα με πυκνή ατμόσφαιρα, ψυχική ένταση και ενδοσκοπικές αναλαμπές. Ωστόσο, η αίσθηση ότι «κυλάει μπρος-πίσω» και οι επαναλαμβανόμενες περιγραφές μπορούν να κουράσουν. Αν θέλετε να εξερευνήσετε τις ευαίσθητες ισορροπίες της εξουσίας, της κακοποίησης και της κοινωνικής υποκουλτούρας της εποχής, η Μπουρίκα εδώ πετυχαίνει πολλά.

Ισχυρά σημεία: Η αφήγηση σε κρατά σε εγρήγορση, με ανατροπές και συνεχείς αποκαλύψεις.

Οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι: η Ισμήνη ψυχρή αλλά αποφασιστική, η Αρετή ευάλωτη, ο Φίλιππος αθώος αλλά εμπλεκόμενος στο ένδοξο παιγνίδι τους.

Το μοτίβο της καμαριέρας που πέφτει θύμα εκφοβισμού (ή σεξουαλικής κακοποίησης), του παράνομου παιδιού του αφεντικού, είναι έντονο — και δυστυχώς αναδεικνύει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής.

Αδυναμίες: κάποια σημεία κολλάνε σε επαναλαμβανόμενες λεπτομέρειες ή αναδρομές — έχεις την αίσθηση ότι γυρίζει μπρος–πίσω χωρίς να προχωρά πραγματικά.

Θυμίζει αρκετά ελληνική ταινία, με καλοδουλεμένη πλοκή.

 

Ο Πίκο και το Αυγό της Αγάπης.

Ένα παραμύθι Γραμμένο αποκλειστικά για την σελίδα του Οcchhiolino Kids

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα λιβάδι γεμάτο χρώματα και μυρωδιές, ζούσε ένα μικρό λαγουδάκι που το έλεγαν Πίκο. Ο Πίκο δεν ήταν σαν τα άλλα λαγουδάκια... είχε μια μεγάλη καρδιά και ήξερε τι σημαίνει αληθινή φιλία.

Καθώς πλησίαζε το Πάσχα, σκέφτηκε:
«Φέτος θέλω να χαρίσω χαρά στους φίλους μου στο δάσος!»

Έφτιαξε λοιπόν πολύχρωμα σοκολατένια αυγουλάκια, τα ζωγράφισε και ξεκίνησε να τα μοιράζει σε όλους:
στον σκαντζόχοιρο που του αρέσει η μουσική,
στη χελώνα που λέει τις πιο ωραίες ιστορίες,
στον σκίουρο που πάντα χορεύει,
και στην κουκουβάγια που τους διαβάζει παραμύθια το βράδυ.

Μα όταν έδωσε ένα σοκολατένιο αυγό στην κότα... εκείνη το κοίταξε καχύποπτα.
«Μα τι αυγό είναι αυτό;» κακάρισε.
«Δεν είναι σαν τα δικά μου! »

Οι πάπιες το μύρισαν, το ράμφισαν και ρώτησαν αν πρέπει να το βάλουν κάτω από τις φτερούγες τους.
Ο Πίκο γελούσε και τους εξηγούσε:
«Μην ανησυχείτε! Αυτά τα αυγά δεν έχουν κοτοπουλάκια μέσα… έχουν μόνο χαρά και γλύκα!»

Καθώς προχωρούσε στο λιβάδι, κρατώντας το τελευταίο σοκολατένιο αυγό, ο Πίκο θυμήθηκε τον μικρό του φίλο, τον Λούη – ένα ήσυχο ελαφάκι με μεγάλα, γλυκά μάτια. Ο Λούης δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα άλλα ζώα. Τα ποδαράκια του ήταν αδύναμα και συχνά σκόνταφτε, ενώ και τα ματάκια του δεν έβλεπαν καλά. Πολλές φορές καθόταν μόνος του κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μακριά από τα παιχνίδια και τις φωνές των άλλων.

Ο Πίκο στεναχωριόταν. Ήξερε πως ο Λούης είχε μια χρυσή καρδιά, αλλά μερικά ζωάκια δεν τον πλησίαζαν, γιατί δεν ήξεραν πώς να του φερθούν. Έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ ξεχωριστό για εκείνον.

«Φέτος, θα του χαρίσω ένα αυγό... μαγικό!» σκέφτηκε.

Όλο το απόγευμα ο Πίκο έτρεχε στο δάσος. Μάζεψε βότανα που μύριζαν σαν ελπίδα, λουλούδια που άνοιγαν μόνο με το φως της καρδιάς, και λίγο χρυσόχρωμο μέλι από τις μέλισσες που ζούσαν στην άκρη του ποταμού. Ανακάτεψε προσεκτικά τα υλικά, ψιθύρισε μερικά λόγια που του είχε μάθει η σοφή κουκουβάγια και… έφτιαξε το πιο λαμπερό πασχαλινό αυγό που είχε δει ποτέ!

Το αυγό δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Έλαμπε σαν ήλιος, μύριζε σαν άνοιξη, και όταν το κρατούσες, ένιωθες την καρδιά σου να γίνεται πιο ζεστή.

Ο Πίκο το πήγε προσεκτικά στον Λούη.

«Για σένα είναι!» του είπε και του το έβαλε απαλά στα χέρια του.

Ο Λούης το κοίταξε σαστισμένος. Μόλις το αυγό άνοιξε, μια μικρή νεραϊδούλα από φως πετάχτηκε από μέσα και άγγιξε με τα δάχτυλά της τα ποδαράκια και τα ματάκια του Λούη.

Μια μαγεία απλώθηκε στο λιβάδι. Ο Λούης ένιωσε το σώμα του να ξυπνά. Σηκώθηκε σιγά σιγά... και στάθηκε στα πόδια του. Έκανε ένα βήμα... μετά ένα ακόμα... και έτρεξε γελώντας προς τον Πίκο!

Τα ματάκια του έλαμπαν. Έβλεπε! Μπορούσε να περπατήσει! Μπορούσε να ζήσει!

Τα υπόλοιπα ζωάκια έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Έτρεξαν κοντά του και τον αγκάλιασαν.

Ο Λούης, με μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη, τους πλησίασε όλους, ακόμα κι εκείνους που τον είχαν ξεχάσει.

Και με δυνατή, χαρούμενη φωνή είπε:

«Χριστός Ανέστη!»

Κι εκείνη τη στιγμή, όλο το δάσος γέμισε φως και αγάπη. Γιατί όλοι κατάλαβαν πως το Πάσχα δεν είναι μόνο αυγά και παιχνίδια… είναι θαύματα, αγκαλιές και μεγαλόκαρδοι φίλοι σαν τον Πίκο.

 

Απολογία της Κλυταιμνήστρας. Θεατρικό αναλόγιο της Ελπίδας Γούναρη.

Μέσα από την απολογία της Κλυταιμνήστρας ένιωσα να έρχομαι σε επαφή με μια αλήθεια αρχέγονη, σχεδόν μυσταγωγική. Ήταν μια καθηλωτική εμπειρία. Ταξίδεψα σε έναν κόσμο όπου το αρχαίο συναντά το διαχρονικό. Κυρία Ελπίδα Γούναρη σε ευχαριστώ που μας χάρισες αυτή τη στιγμή.

 

"Δράσεις Αγίων"

Με λένε Κυριακή και είμαι μόλις 28 χρονών. Δεν ζω πια, δεν υπάρχω, αφού το σύστημα δεν με προστάτεψε. Η αδιαφορία του και η ανικανότητά του με οδηγούν στο τέλος. Μια μέρα, μια μέρα ένιωσα πως το αναπόφευκτο πλησίαζε, κι έτσι πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων αναζητώντας ασφάλεια μακριά από τον πρώην σύντροφό μου, ο οποίος με παρακολουθούσε και με απειλούσε με θανάσιμο τρόπο. Η αστυνομία με υποδέχτηκε με αδιαφορία. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη και ανούσια. Περίπου πέντε λεπτά με άκουσαν, χωρίς καν να καταγράψουν τα στοιχεία μου. 

Είχα τόσο ανάγκη να νιώσω προστατευμένη, φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τον φόβο μου. Βγαίνοντας από το Τμήμα ο εφιάλτης μου ήταν ήδη εκεί. Με περίμενε απ' έξω. Κάλεσα τότε την Άμεση Δράση για βοήθεια και η απάντηση που έλαβα ήταν: 

"Το περιπολικό δεν είναι ταξί κυρία μου"

Αναρωτήθηκα τότε: "Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε;" 

Λίγο αργότερα, ο δράστης, με καταδίωξε και με μαχαίρωσε θανάσιμα, κοντά στο φυλάκιο του τμήματος, ενώ εκείνη την στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν αστυνομικό, λέγοντας του:

"Χάνομαι, είναι εδώ."

Εγώ μπορεί να χάθηκα, αλλά εσείς δεν πρέπει, να επιτρέψετε σε καμία άλλη να ζήσει αυτό που πέρασα.

Για μένα, είναι αργά, αλλά για εσάς, ίσως να είναι ακόμα καιρός να κάνετε την διαφορά.

Αφήνω πίσω μου με ειρωνεία τον τίτλο αυτού του κειμένου, μιας πραγματικότητας που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε την ανάγκη της κάθε Κυριακής για προστασία και πρόληψη τέτοιων περιστατικών.

"Δράσεις Αγίων" 

Το συμβάν που έγινε στην γειτονία μου λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου.  

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ                                                   

 

8 Μαρτίου ημέρα της Γυναίκας.

Ένα όμορφο βράδυ στο βιβλιοπωλείο Επίκεντρο στους Αγίους Αναργύρους, σε συνεργασία με τον Κύκλο Ποιητών, αφιερωμένο στην Ημέρα της Γυναίκας.

Ποιήματα διάβασαν, με αλφαβητική σειρά, οι: Μαρία Βαχλιώτη, Άννα Γρίβα, Λένα Καλλέργη, Φωτεινή Καπελάκη, Αγγελική Πεχλιβάνη, Κωνσταντίνα Σιαχαμή και Δήμητρα Χριστοδούλου.

 Η ποίηση, έχει τη δύναμη να εκφράσει τα βιώματα, τις ελπίδες και τις διεκδικήσεις των γυναικών, δημιουργώντας έναν χώρο διαλόγου και έμπνευσης.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, είναι μια ημέρα αφιερωμένη στους αγώνες, τα δικαιώματα και τη συμβολή των γυναικών στην κοινωνία. Η ημέρα αυτή δεν είναι μόνο μια γιορτή, αλλά και μια υπενθύμιση της διαρκούς προσπάθειας για ισότητα, δικαιοσύνη και σεβασμό.

Ξεκινώντας από τις διεκδικήσεις των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα, η ημέρα αυτή εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα για τα γυναικεία δικαιώματα, με στόχο την εξάλειψη των ανισοτήτων και την ενδυνάμωση των γυναικών σε όλους τους τομείς της ζωής.

Οι γυναίκες διεκδικούσαν δικαιώματα και στην αρχαιότητα, παρόλο που οι οργανωμένοι αγώνες όπως τους γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκαν κυρίως από τον 19ο και 20ό αιώνα.

Στην αρχαία Ελλάδα, για παράδειγμα, η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη παρουσιάζει μια μορφή γυναικείας αντίστασης, ενώ στην αρχαία Ρώμη υπήρχαν κινήσεις για περισσότερα δικαιώματα. Στην Ελισαβετιανή εποχή και τον Μεσαίωνα, πολλές γυναίκες υπερασπίστηκαν την πρόσβαση στη γνώση και την αυτονομία τους.

Ωστόσο, το οργανωμένο φεμινιστικό κίνημα και οι μεγάλες κατακτήσεις στα δικαιώματα των γυναικών, όπως η ψήφος, η ισότητα στην εργασία και η νομική προστασία, άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα κυρίως από τον 19ο αιώνα και έπειτα.

 

Η Αμυγδαλιά της Αυλής

Στην αυλή του πατρικού μας στεκόταν μια αμυγδαλιά. Ήταν η βασίλισσα της αυλής, η σκιά της το καταφύγιο μας, τα κλαδιά της η παιδική μας χαρά. Την άνοιξη φορούσε το νυφικό της, κι ολόκληρη έλαμπε από τα λευκορόδινα άνθη της. Μύριζε άνοιξη, ανανέωση, υποσχέσεις για τα καλοκαίρια που ερχόντουσαν.

Κάτω από αυτήν την αμυγδαλιά μεγαλώσαμε. Εκεί στήναμε τα παιχνίδια μας, εκεί δέναμε την κούνια μας και ανταγωνιζόμασταν ποιος θα φτάσει πιο ψηλά. Όταν πετούσαμε με φόρα προς τον ουρανό, νομίζαμε πως θα αγγίζαμε τις κορυφές των Αγράφων. Σκαρφαλώναμε στα γερά της κλαδιά, μέχρι που κάποιος έπεφτε, χτυπούσε, έκλαιγε λίγο, κι ύστερα ξανά πάνω, ξανά παιχνίδι.

Τα καλοκαίρια, ο ίσκιος της ήταν η όαση μας. Εκεί χωρούσαμε όλοι, εμείς, τα γειτονόπουλα, τα όνειρά μας. Καθόμασταν στο χώμα, σπάζαμε τα αμύγδαλα με πέτρες, μιλούσαμε για το μέλλον, για ταξίδια, για το αν θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί κάτω από την ίδια σκιά όταν μεγαλώσουμε.

Κάποια άνοιξη δεν άνθισε. Τα κλαδιά της, άλλοτε γεμάτα ζωή, έμειναν γυμνά, σιωπηλά. Ο κορμός της άρχισε να μαυρίζει, τα φύλλα που άλλοτε σκίαζαν τα παιδικά μας καλοκαίρια δεν ξανα φύτρωσαν.

Κάποιοι είπαν πως ήταν το χώμα που άλλαξε, πως κάτι βαρύ και ξένο κύλησε στις ρίζες της και τις έκαψε.

Η αμυγδαλιά μoυ δεν υπάρχει πια.

Όμως, ξέρω πως κάθε άνοιξη, εκεί που κάποτε στεκόταν, οι ρίζες της θα προσπαθούν να ξανασκάψουν το δρόμο τους προς το φως. Γιατί οι αμυγδαλιές δεν ξεχνιούνται. Ζουν μέσα μας, στις αναμνήσεις, στα όνειρα, σε κάθε παιχνίδι που παίξαμε στον ίσκιο τους.

©1-vivliostasio.blogspot.com

 

"Αποκριάτικες... επισκέψεις!

                                                  "Αποκριάτικες... επισκέψεις!

" Ντύθηκα πάλι μασκαράς και βγήκα στο στρατί, κόσμο να πειράξω, έτσι λίγο να γελάσω. Μόλις με είδε η γειτόνισσα η Κούλα, μου λέει:

Τράβα στην Τασούλα! Αλλά πρόσεξε τον άντρα της τον λεν Στρατή και το σκυλί Ρουμπή την πεθερά Καλλιόπη και την κόρη Πηνελόπη. Με τόσα που γνωρίζεις θα σε περάσουν φίλο. 

 Χτυπάω την πόρτα. 

Ποιος είναι; Η Τασούλα με κοιτάει λοξά.

Είσαι ο Θανάσης; Κάνω νόημα "όχι". 

Είσαι η Κική; Κάνω νόημα "ναι".

Ωραία, έλα μέσα, να σε κεράσουμε κρασί!

 Ε, τώρα, για ένα κερασμένο κρασί, τι ψυχή έχει μια μικρή ταυτότητα κρίσης; Κάθομαι, σηκώνω το ποτήρι, αλλά πριν προλάβω να πιω, με κοιτάνε όλοι περίεργα.

 Βγάλε τη μάσκα, να πιείς σαν άνθρωπος! Τη βγάζω. Παγώνει το βλέμμα της Τασούλας. Σταυροκοπιέται η πεθερά. Ο Στρατής αναστενάζει, μα δεν είναι η Κική φωνάζει! Φύγε μασκαρά, φύγε μακριά.

© Κατερίνα Χα'ι'δά.

 

Σ όπως Σιωπή Η Σιωπή είναι χρυσός λένε κάποιοι. Μην τους πιστεύετε, η Σιωπή είναι Σιωπή, άλλοτε απλή , συχνά θυμωμένη, άλλοτε αθόρυβη, συχνά ηχηρή, καμιά φορά εκκωφαντική. Αυτή είναι η δική μου γνώμη κι αν δεν με πιστεύετε ακούστε το Συριστικό σσσσσσιωπή, αυτό αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο Σσσσσσσσσσσσσ.. Συμφωνούμε λοιπόν πως η Σιωπή είναι Σιωπή και βέβαια δεν είναι χρυσός, ούτε πλατίνα ούτε κανένα άλλο πολύτιμο μέταλλο, Σίδηρος ίσως. Σίδηρος συμπαγής, γκρίζος, ομοιογενής, έχει μεγάλο ειδικό βάρος, προσέξτε τις λέξεις με-γά-λο ει-δι-κό βά-ρος , βαραίνει στις πλάτες που βαδίζουν καμπουριαστές και θα έχετε προσέξει με πόση έκπληξη ορθώνονται στο άκουσμα μιας απλής καλημέρας. Βαριά και συνήθως απλή, ακατέργαστη η Σιωπή, άλλοτε ελαφρά Σκουριασμένη άλλοτε περισσότερο, τόσο όσο να τρίζει απειλητικά εκείνο το Συριστικό Σ κι αυτό το κάνει κυρίως τα βράδυα, δεν θέλει να έχει μάρτυρες. Μερικές φορές είναι κατεργασμένη όπως ένα τσεκούρι που χτυπάει ρυθμικά να ρίξει το δέντρο κι εκείνο κάνει πως αντιστέκεται μα γρήγορα υποκύπτει στη γοητεία του ξυλοκόπου. Άλλοτε είναι περίτεχνη σαν κιγκλίδωμα, αυτό που φυλακίζει ό,τι πολύτιμο και διαχωρίζει το μέσα από το έξω. Αυτή η Σιωπή έχει μεγάλη δυναμη να καταλύει ανθρώπους μέσα σε Σχέσεις, να καταλύει Σχέσεις. Αυτό που απομένει είναι μια βουβή κραυγή απελπισίας μέσα από Σφιγμένα δόντια. Σίγμα λοιπόν, Συριστικό για τη Σιωπή όπως το Σύρσιμο από κουρασμένα θέλω σε Σκοτεινά Σιωπηλά δώματα. Σσσσσσ σσσσσ

copyright © Δέσποινα Δεληγιαννίδου

 

2η Λογοτεχνική βραδιά

 

Στις 9 Φεβρουαρίου 2025, πραγματοποιήθηκε η 2η Λογοτεχνική Βραδιά στον πολυχώρο Show What? στο Παγκράτι, με κεντρικό θέμα "Το Προσωπείο".

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη έμπνευση και δημιουργικό διάλογο, διαβάσαμε, ακούσαμε και συζητήσαμε λογοτεχνικά και θεωρητικά κείμενα, αναζητώντας τις πολλαπλές όψεις της έννοιας του προσωπείου στη ζωή και την τέχνη.

                         

Γυναίκες από ατσάλι

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ: Σε ένα υφαντό ιστορίας και μύθου, τέσσερις γυναίκες κεντούν τη μοίρα τους, με νήματα την αντοχή και την αγάπη. Από τις ηλιόλουστες ακτές του Πόντου, τα άγρια βουνά της Ηπείρου και τους πολυσύχναστους δρόμους της Σμύρνης, ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες για να συναντήσουν το πεπρωμένο τους. Ευτυχία: Οι σφαίρες των Ιταλών στόχευσαν τα όνειρά της την πρώτη μέρα του Πολέμου. Σοφία: Μια σκληρή πορεία ζωής από τα βάθη της Ανατολής μέχρι την αγκαλιά της μάνας Ελλάδας. Εραστή: Το λουλούδι μιας νεανικής αγάπης που μένει αμάραντο στη δίνη της Μικρασιατικής Καταστροφής. Θεανώ: Ένας έρωτας στα απομεινάρια του Ολοκαυτώματος, πέρα και πάνω από θρησκείες, προκαταλήψεις και λογική. Γυναίκες που στάθηκαν στο σταυροδρόμι της ελληνικής ιστορίας αλλά και της δικής τους μοναδικής διαδρομής. Γυναίκες από ατσάλι, που δεν λύγισαν μπροστά στις προκλήσεις, αλλά κράτησαν ως το τέλος τη δύναμη της ψυχής τους σαν ασπίδα, σαν φάρο που τις οδηγούσε μέσα στις πιο σκοτεινές νύχτες να ξανασηκωθούν κάθε φορά που έπεφταν. Από τον συγγραφέα-εκπαιδευτικό Θοδωρή Δεύτο.
 

                 "Χτύπα το φίδι στο κεφάλι" – Ένα βιβλίο που σε ταρακουνά

  

Η Αντιγόνη ήρθε αντιμέτωπη με τον πόλεμο, την ορφάνια και κάθε μορφή βίας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον δόλο, την ξενιτιά και έναν γάμο με έναν μεσήλικα, μακριά από εκείνον που πραγματικά αγαπούσε. "Τελικά, η Αντιγόνη θα διεκδικήσει την αγάπη… Ήταν άραγε αυτή η λύτρωσή της, η δική της μορφή ελευθερίας;"

Η γραφή του συγγραφέα είναι δυνατή, αιχμηρή και γεμάτη βάθος, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη φύση ξεδιπλώνεται στις πιο σκοτεινές και φωτεινές της εκδοχές. Πρόκειται για ένα δυνατό συγγραφικό έργο, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Δεν χαρίζεται στον αναγνώστη. Αντίθετα, τον καλεί να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να αναρωτηθεί. Ένα βιβλίο που συγκλονίζει, προβληματίζει και μένει χαραγμένο στη μνήμη.

Γιάννης Φιλιππίδης.  Άνεμος εκδοτική.

 "Καθαρμός"

Η λέξη "καθαρμός" εκφράζει την έννοια του εξαγνισμού και της προετοιμασίας, κάτι που συνδέεται με τον Φεβρουάριο ως μήνα κάθαρσης και ανανέωσης πριν από τον ερχομό της άνοιξης.

Προέρχεται από το ρήμα "καθαίρω", που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω, απομακρύνω το μίασμα. Στην αρχαιότητα, ο καθαρμός ήταν μια τελετουργική πράξη εξαγνισμού, είτε για τους ανθρώπους είτε για τους χώρους, προκειμένου να απομακρυνθεί κάθε τι ακάθαρτο ή βλαβερό.

Ο Φεβρουάριος πήρε το όνομά του από τη λατινική λέξη Februa, που σημαίνει καθαρτήριες τελετές.

Οι Ρωμαίοι είχαν τον εορτασμό των Februa, μια περίοδο καθαρμών και εξαγνισμού πριν από την άνοιξη, η οποία γινόταν τον μήνα που σήμερα ονομάζουμε Φεβρουάριο.

Το ίδιο νόημα υπήρχε και στην αρχαία ελληνική σκέψη, όπου τελετουργίες καθαρμού ήταν συχνές σε θρησκευτικά πλαίσια, όπως στις τελετές των Ελευσίνιων Μυστηρίων ή στον καθαρμό πριν από μια σημαντική γιορτή.

Ο Αποχαιρετισμός που ακολουθεί εκφωνήθηκε στον Τάφο του Νίκου Καββαδία στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, στις 11 Φεβρουαρίου 1975, από τον Χρήστο Παντελίδη, Ναυτικό, Φίλο του Νίκου Καββαδία.

Αγαπημένε μας, Σύντροφε Ποιητή: Ο χθεσινός άνεμος, έφερε σε μας τους Ναυτικούς το πιο θλιβερό ραπόρτο.. Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσομένο καταμεσής του Ωκεανού, ζωσμένο στο πούσι. Στα Ποστάλια τελείωσαν τα ματσακονίσματα, οι Ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές βάφουν τις άγκυρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια. Οι καπετάνιοι δοκιμάζουν την μπουρού. Το Σερβέι σε λίγο τελειώνει..

Ένας Μαρκόνης ανήσυχος, χθες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου μαραμπού να μη γρυλλίζουν πια.

"Αν ο Κολόμπος ανακάλυψε την Αμερική, εμείς, δεν βρήκαμε τη δικιά μας Ήπειρο να ξεμπαρκάρουμε.."

μας έλεγες. Μα εσύ τι βρήκες;.. Ποιο τσακισμένο καραβοφάναρο σε πέταξε σ’ αυτές εδώ τις στεργιές;.. Πες μας αν είναι αυτό το λιμάνι που άθελά σου φουντάρισες, ετοίμασε και για μας ένα ντοκ να δέσουμε πριμάτσα...

Ο Μάρτης... Αχ αυτός ο Μάρτης. Ξαναγεννιόσουν κάθε Μάρτη. Άργησε φέτος, όπως άργησε και το Φορτηγό που θα αποχαιρετούσες τους γνωστούς απ’ όλα τα λιμάνια του κόσμου. Όλα άργησαν για σένα φέτος. Μονάχα εσύ βιάστηκες για το ταξίδι το αλαργηνό. Αγαπημένε μας Ποιητή, Καλό Ταξίδι. Δεν κουνάμε τα μαντήλια μας. Αυτό είναι για αταξίδευτους στεριανούς. Εμείς τα δικά μας τα πλέξαμε σαλαμάστρα και θα δέσουμε τις καινούργιες παντιέρες στα ξάρτια, τις παντιέρες που στο κέντρο τους θάχουν την γαλάζια σου ζωγραφιά.

Αδελφέ μας Ποιητή...Ξεκουράσου στην τελευταία σου κουκέτα, στην πιο μικρή καμπίνα που γνώρισε ποτέ Ναυτικός. .Εμείς θα πάμε για σκάντζα βάρδια. Ένα καράβι, που πλέει αλάργα χωμένο στο πούσι, αν βρει την ρότα του θα μας πάρει. Για κατευόδιο, εμείς οι Ναυτεργάτες Σύντροφοι σου, σου αφήνουμε λίγο φιλτραρισμένο, απὸ τα μάτια μας, θαλασσένιο νερό. Είναι μαζεμένο απ’ της θάλασσας τον καθάριο βυθό.

Χρήστος Παντελίδης.