Ανεμοδαρμένα ύψη.

Πολλές φορές αισθάνεσαι σαν να σε έχουν χτυπήσει άνεμοι ή σαν να σε έχουν σαρώσει καταιγίδες. Αισθάνεσαι όμως… έχεις αίσθηση, κάτι που άλλοι ξέρουν μόνο να προκαλούν. Είναι εκεί μόνο για τον εαυτό τους, για να πάρουν αυτό που ήθελαν, και ύστερα σήκωσαν περήφανα το ανάστημά τους, ξεχνώντας ποιος ήταν εκεί να τους ακούσει και να τους στηρίξει.

Τώρα έμαθες. Πρέπει πάντα να ζυγίζεις—λόγια, πράξεις, καταστάσεις—όλα με μέτρο, μην ξεφύγεις. Έμαθες όμως και κάτι ακόμα: οι ρίζες προχωρούν βαθιά, και αυτές δεν μπορούν εύκολα να τις ξεριζώσουν. Και όταν η ρίζα είναι ζωντανή, έστω κι αν πονάει, θα έρθει μια άνοιξη που θα την κάνει να ανθίσει. Θα πετάξει ένα κλαδάκι, κι αυτό θα μεγαλώσει, θα ανέβει ψηλά.

Και από εκεί πάνω θα μπορείς να κοιτάς.

Κοίτα πόσο μικροί είναι όλοι αυτοί οι δίχως βάθος.

Κοίτα πόσο ψηλά είσαι εσύ.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Αυτοί που σε αμφισβήτησαν, που σε πλήγωσαν, τώρα κοιτούν προς τα πάνω, αλλά δεν μπορούν να σε φτάσουν. Γιατί δεν ανέβηκες πατώντας πάνω σε άλλους. Ανέβηκες γιατί άντεξες, γιατί έγινες ρίζα, κορμός, κλαδί και τέλος ουρανός. Και όταν μια νέα άνοιξη φτάσει, ίσως να είναι έτοιμοι να δουν τον ουρανό μαζί σου.

© Ανεμοδαρμένα ύψη 3/2/2025

ΒΡΟΧΗ

 Η βροχή έπεφτε απαλά, μα σταθερά, ξεπλένοντας τις σκέψεις μου. Οι σταγόνες γλιστρούσαν πάνω μου, αφήνοντας πίσω τους την αίσθηση μιας ήρεμης απελευθέρωσης. Τα φώτα των δρόμων καθρεφτίζονταν στις λακκούβες, δημιουργώντας χορευτικά σχέδια. Έμοιαζαν με δάκρυα που είχαν στάξει στη γη από όσους είχαν περπατήσει αυτούς τους δρόμους πριν από εμένα. Η φύση, σαν παλιός φίλος, μου έστειλε την βροχή για συντροφιά, γεμίζοντας την νύχτα με μια παρηγοριά.

 Ανεμοδαρμένα ύψη. 12/1/2025.