"Αποκριάτικες... επισκέψεις!

                                                  "Αποκριάτικες... επισκέψεις!

" Ντύθηκα πάλι μασκαράς και βγήκα στο στρατί, κόσμο να πειράξω, έτσι λίγο να γελάσω. Μόλις με είδε η γειτόνισσα η Κούλα, μου λέει:

Τράβα στην Τασούλα! Αλλά πρόσεξε τον άντρα της τον λεν Στρατή και το σκυλί Ρουμπή την πεθερά Καλλιόπη και την κόρη Πηνελόπη. Με τόσα που γνωρίζεις θα σε περάσουν φίλο. 

 Χτυπάω την πόρτα. 

Ποιος είναι; Η Τασούλα με κοιτάει λοξά.

Είσαι ο Θανάσης; Κάνω νόημα "όχι". 

Είσαι η Κική; Κάνω νόημα "ναι".

Ωραία, έλα μέσα, να σε κεράσουμε κρασί!

 Ε, τώρα, για ένα κερασμένο κρασί, τι ψυχή έχει μια μικρή ταυτότητα κρίσης; Κάθομαι, σηκώνω το ποτήρι, αλλά πριν προλάβω να πιω, με κοιτάνε όλοι περίεργα.

 Βγάλε τη μάσκα, να πιείς σαν άνθρωπος! Τη βγάζω. Παγώνει το βλέμμα της Τασούλας. Σταυροκοπιέται η πεθερά. Ο Στρατής αναστενάζει, μα δεν είναι η Κική φωνάζει! Φύγε μασκαρά, φύγε μακριά.

© Κατερίνα Χα'ι'δά.

 

Σ όπως Σιωπή Η Σιωπή είναι χρυσός λένε κάποιοι. Μην τους πιστεύετε, η Σιωπή είναι Σιωπή, άλλοτε απλή , συχνά θυμωμένη, άλλοτε αθόρυβη, συχνά ηχηρή, καμιά φορά εκκωφαντική. Αυτή είναι η δική μου γνώμη κι αν δεν με πιστεύετε ακούστε το Συριστικό σσσσσσιωπή, αυτό αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο Σσσσσσσσσσσσσ.. Συμφωνούμε λοιπόν πως η Σιωπή είναι Σιωπή και βέβαια δεν είναι χρυσός, ούτε πλατίνα ούτε κανένα άλλο πολύτιμο μέταλλο, Σίδηρος ίσως. Σίδηρος συμπαγής, γκρίζος, ομοιογενής, έχει μεγάλο ειδικό βάρος, προσέξτε τις λέξεις με-γά-λο ει-δι-κό βά-ρος , βαραίνει στις πλάτες που βαδίζουν καμπουριαστές και θα έχετε προσέξει με πόση έκπληξη ορθώνονται στο άκουσμα μιας απλής καλημέρας. Βαριά και συνήθως απλή, ακατέργαστη η Σιωπή, άλλοτε ελαφρά Σκουριασμένη άλλοτε περισσότερο, τόσο όσο να τρίζει απειλητικά εκείνο το Συριστικό Σ κι αυτό το κάνει κυρίως τα βράδυα, δεν θέλει να έχει μάρτυρες. Μερικές φορές είναι κατεργασμένη όπως ένα τσεκούρι που χτυπάει ρυθμικά να ρίξει το δέντρο κι εκείνο κάνει πως αντιστέκεται μα γρήγορα υποκύπτει στη γοητεία του ξυλοκόπου. Άλλοτε είναι περίτεχνη σαν κιγκλίδωμα, αυτό που φυλακίζει ό,τι πολύτιμο και διαχωρίζει το μέσα από το έξω. Αυτή η Σιωπή έχει μεγάλη δυναμη να καταλύει ανθρώπους μέσα σε Σχέσεις, να καταλύει Σχέσεις. Αυτό που απομένει είναι μια βουβή κραυγή απελπισίας μέσα από Σφιγμένα δόντια. Σίγμα λοιπόν, Συριστικό για τη Σιωπή όπως το Σύρσιμο από κουρασμένα θέλω σε Σκοτεινά Σιωπηλά δώματα. Σσσσσσ σσσσσ

copyright © Δέσποινα Δεληγιαννίδου

 

2η Λογοτεχνική βραδιά

 

Στις 9 Φεβρουαρίου 2025, πραγματοποιήθηκε η 2η Λογοτεχνική Βραδιά στον πολυχώρο Show What? στο Παγκράτι, με κεντρικό θέμα "Το Προσωπείο".

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη έμπνευση και δημιουργικό διάλογο, διαβάσαμε, ακούσαμε και συζητήσαμε λογοτεχνικά και θεωρητικά κείμενα, αναζητώντας τις πολλαπλές όψεις της έννοιας του προσωπείου στη ζωή και την τέχνη.

                         

Γυναίκες από ατσάλι

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ: Σε ένα υφαντό ιστορίας και μύθου, τέσσερις γυναίκες κεντούν τη μοίρα τους, με νήματα την αντοχή και την αγάπη. Από τις ηλιόλουστες ακτές του Πόντου, τα άγρια βουνά της Ηπείρου και τους πολυσύχναστους δρόμους της Σμύρνης, ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες για να συναντήσουν το πεπρωμένο τους. Ευτυχία: Οι σφαίρες των Ιταλών στόχευσαν τα όνειρά της την πρώτη μέρα του Πολέμου. Σοφία: Μια σκληρή πορεία ζωής από τα βάθη της Ανατολής μέχρι την αγκαλιά της μάνας Ελλάδας. Εραστή: Το λουλούδι μιας νεανικής αγάπης που μένει αμάραντο στη δίνη της Μικρασιατικής Καταστροφής. Θεανώ: Ένας έρωτας στα απομεινάρια του Ολοκαυτώματος, πέρα και πάνω από θρησκείες, προκαταλήψεις και λογική. Γυναίκες που στάθηκαν στο σταυροδρόμι της ελληνικής ιστορίας αλλά και της δικής τους μοναδικής διαδρομής. Γυναίκες από ατσάλι, που δεν λύγισαν μπροστά στις προκλήσεις, αλλά κράτησαν ως το τέλος τη δύναμη της ψυχής τους σαν ασπίδα, σαν φάρο που τις οδηγούσε μέσα στις πιο σκοτεινές νύχτες να ξανασηκωθούν κάθε φορά που έπεφταν. Από τον συγγραφέα-εκπαιδευτικό Θοδωρή Δεύτο.
 

                 "Χτύπα το φίδι στο κεφάλι" – Ένα βιβλίο που σε ταρακουνά

  

Η Αντιγόνη ήρθε αντιμέτωπη με τον πόλεμο, την ορφάνια και κάθε μορφή βίας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον δόλο, την ξενιτιά και έναν γάμο με έναν μεσήλικα, μακριά από εκείνον που πραγματικά αγαπούσε. "Τελικά, η Αντιγόνη θα διεκδικήσει την αγάπη… Ήταν άραγε αυτή η λύτρωσή της, η δική της μορφή ελευθερίας;"

Η γραφή του συγγραφέα είναι δυνατή, αιχμηρή και γεμάτη βάθος, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη φύση ξεδιπλώνεται στις πιο σκοτεινές και φωτεινές της εκδοχές. Πρόκειται για ένα δυνατό συγγραφικό έργο, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Δεν χαρίζεται στον αναγνώστη. Αντίθετα, τον καλεί να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να αναρωτηθεί. Ένα βιβλίο που συγκλονίζει, προβληματίζει και μένει χαραγμένο στη μνήμη.

Γιάννης Φιλιππίδης.  Άνεμος εκδοτική.

 "Καθαρμός"

Η λέξη "καθαρμός" εκφράζει την έννοια του εξαγνισμού και της προετοιμασίας, κάτι που συνδέεται με τον Φεβρουάριο ως μήνα κάθαρσης και ανανέωσης πριν από τον ερχομό της άνοιξης.

Προέρχεται από το ρήμα "καθαίρω", που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω, απομακρύνω το μίασμα. Στην αρχαιότητα, ο καθαρμός ήταν μια τελετουργική πράξη εξαγνισμού, είτε για τους ανθρώπους είτε για τους χώρους, προκειμένου να απομακρυνθεί κάθε τι ακάθαρτο ή βλαβερό.

Ο Φεβρουάριος πήρε το όνομά του από τη λατινική λέξη Februa, που σημαίνει καθαρτήριες τελετές.

Οι Ρωμαίοι είχαν τον εορτασμό των Februa, μια περίοδο καθαρμών και εξαγνισμού πριν από την άνοιξη, η οποία γινόταν τον μήνα που σήμερα ονομάζουμε Φεβρουάριο.

Το ίδιο νόημα υπήρχε και στην αρχαία ελληνική σκέψη, όπου τελετουργίες καθαρμού ήταν συχνές σε θρησκευτικά πλαίσια, όπως στις τελετές των Ελευσίνιων Μυστηρίων ή στον καθαρμό πριν από μια σημαντική γιορτή.

Ο Αποχαιρετισμός που ακολουθεί εκφωνήθηκε στον Τάφο του Νίκου Καββαδία στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, στις 11 Φεβρουαρίου 1975, από τον Χρήστο Παντελίδη, Ναυτικό, Φίλο του Νίκου Καββαδία.

Αγαπημένε μας, Σύντροφε Ποιητή: Ο χθεσινός άνεμος, έφερε σε μας τους Ναυτικούς το πιο θλιβερό ραπόρτο.. Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσομένο καταμεσής του Ωκεανού, ζωσμένο στο πούσι. Στα Ποστάλια τελείωσαν τα ματσακονίσματα, οι Ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές βάφουν τις άγκυρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια. Οι καπετάνιοι δοκιμάζουν την μπουρού. Το Σερβέι σε λίγο τελειώνει..

Ένας Μαρκόνης ανήσυχος, χθες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου μαραμπού να μη γρυλλίζουν πια.

"Αν ο Κολόμπος ανακάλυψε την Αμερική, εμείς, δεν βρήκαμε τη δικιά μας Ήπειρο να ξεμπαρκάρουμε.."

μας έλεγες. Μα εσύ τι βρήκες;.. Ποιο τσακισμένο καραβοφάναρο σε πέταξε σ’ αυτές εδώ τις στεργιές;.. Πες μας αν είναι αυτό το λιμάνι που άθελά σου φουντάρισες, ετοίμασε και για μας ένα ντοκ να δέσουμε πριμάτσα...

Ο Μάρτης... Αχ αυτός ο Μάρτης. Ξαναγεννιόσουν κάθε Μάρτη. Άργησε φέτος, όπως άργησε και το Φορτηγό που θα αποχαιρετούσες τους γνωστούς απ’ όλα τα λιμάνια του κόσμου. Όλα άργησαν για σένα φέτος. Μονάχα εσύ βιάστηκες για το ταξίδι το αλαργηνό. Αγαπημένε μας Ποιητή, Καλό Ταξίδι. Δεν κουνάμε τα μαντήλια μας. Αυτό είναι για αταξίδευτους στεριανούς. Εμείς τα δικά μας τα πλέξαμε σαλαμάστρα και θα δέσουμε τις καινούργιες παντιέρες στα ξάρτια, τις παντιέρες που στο κέντρο τους θάχουν την γαλάζια σου ζωγραφιά.

Αδελφέ μας Ποιητή...Ξεκουράσου στην τελευταία σου κουκέτα, στην πιο μικρή καμπίνα που γνώρισε ποτέ Ναυτικός. .Εμείς θα πάμε για σκάντζα βάρδια. Ένα καράβι, που πλέει αλάργα χωμένο στο πούσι, αν βρει την ρότα του θα μας πάρει. Για κατευόδιο, εμείς οι Ναυτεργάτες Σύντροφοι σου, σου αφήνουμε λίγο φιλτραρισμένο, απὸ τα μάτια μας, θαλασσένιο νερό. Είναι μαζεμένο απ’ της θάλασσας τον καθάριο βυθό.

Χρήστος Παντελίδης.