Όταν ο Πόλεμος Φοράει Μάσκα.

Bρήκα τον Ομάρ να λειώνει σε ένα κατσαρόλι, σιγά σιγά την παραφίνη. Ταυτόχρονα, έριχνε άρωμα και χρώμα ανακατεύοντας αργά.

Τι κάνεις εκεί; ρώτησα. Ραχ τσούφι μουρμούρισε (θα δείς).

Λάδωσε καλά καλά τα καλούπια και γύρισε μέσα την υγρή παραφίνη.

Κοίτα μου λέει με σπαστά Ελληνικά. Κέρινες μάσκες! Πριν καλά καλά κρυώσουν κόλλησε πάνω, κλαδιά ελιάς και ένα λευκό περιστέρι.

Όμορφες είναι Ομάρ! Πού θα τις βάλεις;

Σηκώνει το χέρι και μου δείχνει χαλάσματα, ρωγμές και τρύπες από τους βομβαρδισμούς.

© Κατερίνα Χα'ι'δά

Ένας βομβαρδισμός τα διέλυσε όλα. Η πόλη έγινε στάχτη. Σπίτια σωριάστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι, οι δρόμοι γέμισαν σκόνη και θρήνους. Άνθρωποι σκοτώθηκαν, οικογένειες ξεκληρίστηκαν. Άλλοι έμειναν πίσω να κοιτούν τα χαλάσματα, άλλοι ξεριζώθηκαν, πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς, αφήνοντας πίσω τους όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και την ίδια τους την πατρίδα. Έχασαν τα πάντα.

Και όταν ρωτάς γιατί γίνονται όλα αυτά, τότε φοράνε τη μάσκα. Κρύβονται πίσω από αυτή. Κρύβουν τα συμφέροντα, τα σχέδιά τους, τη δίψα τους για εξουσία. Ναι, συμφέροντα. Πίσω από κάθε πόλεμο, πίσω από κάθε χαμένη ζωή, πίσω από κάθε καμένη γη, υπάρχει πάντα ένα αόρατο χέρι που κινεί τα νήματα. Δεν είναι η δικαιοσύνη, δεν είναι η ελευθερία, δεν είναι η ειρήνη. Είναι τα συμφέροντα, και πίσω από αυτά, αυτοί που δεν χρειάζεται να φοβηθούν ούτε τους βομβαρδισμούς ούτε την καταστροφή.

Οι μάσκες του Ομάρ στολισμένες με κλαδί ελιάς και ένα λευκό περιστέρι,  φανέρωναν όνειρα και μια λαχτάρα για έναν κόσμο χωρίς πολέμους. Ενώ οι άλλες έκρυβαν αλήθειες και έσπερναν καταστροφή

 

Ανεμοδαρμένα ύψη.

Πολλές φορές αισθάνεσαι σαν να σε έχουν χτυπήσει άνεμοι ή σαν να σε έχουν σαρώσει καταιγίδες. Αισθάνεσαι όμως… έχεις αίσθηση, κάτι που άλλοι ξέρουν μόνο να προκαλούν. Είναι εκεί μόνο για τον εαυτό τους, για να πάρουν αυτό που ήθελαν, και ύστερα σήκωσαν περήφανα το ανάστημά τους, ξεχνώντας ποιος ήταν εκεί να τους ακούσει και να τους στηρίξει.

Τώρα έμαθες. Πρέπει πάντα να ζυγίζεις—λόγια, πράξεις, καταστάσεις—όλα με μέτρο, μην ξεφύγεις. Έμαθες όμως και κάτι ακόμα: οι ρίζες προχωρούν βαθιά, και αυτές δεν μπορούν εύκολα να τις ξεριζώσουν. Και όταν η ρίζα είναι ζωντανή, έστω κι αν πονάει, θα έρθει μια άνοιξη που θα την κάνει να ανθίσει. Θα πετάξει ένα κλαδάκι, κι αυτό θα μεγαλώσει, θα ανέβει ψηλά.

Και από εκεί πάνω θα μπορείς να κοιτάς.

Κοίτα πόσο μικροί είναι όλοι αυτοί οι δίχως βάθος.

Κοίτα πόσο ψηλά είσαι εσύ.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Αυτοί που σε αμφισβήτησαν, που σε πλήγωσαν, τώρα κοιτούν προς τα πάνω, αλλά δεν μπορούν να σε φτάσουν. Γιατί δεν ανέβηκες πατώντας πάνω σε άλλους. Ανέβηκες γιατί άντεξες, γιατί έγινες ρίζα, κορμός, κλαδί και τέλος ουρανός. Και όταν μια νέα άνοιξη φτάσει, ίσως να είναι έτοιμοι να δουν τον ουρανό μαζί σου.

© Ανεμοδαρμένα ύψη 3/2/2025

Δες το θάνατο όπως τη γέννηση.

     

                      «Δες το θάνατο όπως τη γέννηση»   Ένας τίτλος που προκαλεί σκέψη                           

   Αυτό το βιβλίο με διάλεξε αντί να το διαλέξω.

Το έργο αυτό εξερευνά φιλοσοφικά και υπαρξιακά θέματα, εστιάζοντας στον κύκλο της ζωής και την αέναη διαδικασία της αλλαγής και της μετάβασης. Ο Μπερούκας, μέσα από τη γραφή του, προσκαλεί τον αναγνώστη να δει τον θάνατο όχι ως ένα τέλος, αλλά ως μια φυσική συνέχεια, ανάλογη με τη γέννηση.

Το δεύτερο μέρος του με τίτλο "Τα κενά της αλήθειας", αγγίζει βαθιά όσους έχουν οικογενειακές ρίζες και βιώματα από την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Για εμένα, γεννημένη στο χωριό Ρεντίνα, όπου το ΕΛΑΣ είχε το αρχηγείο του, οι περιγραφές του συγγραφέα δεν είναι απλώς αφήγηση ιστορικών γεγονότων, αλλά ζωντανές μνήμες που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Οι ιστορίες των ανθρώπων που πολέμησαν, σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή γύρισαν πίσω ανάπηροι, κουβαλώντας ακόμη και σφαίρες μέσα στα σώματά τους, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας όχι μόνο της Ρεντίνας αλλά και άλλων περιοχών. Ο συγγραφέας καταφέρνει να αναδείξει αυτή τη σκληρή πραγματικότητα με τρόπο που ταράζει όσους γνωρίζουν τις πραγματικές συνέπειες του πολέμου. Δεν πρόκειται για απλές λογοτεχνικές περιγραφές, αλλά για αναφορές που καθρεφτίζουν την εμπειρία ανθρώπων όπως οι παππούδες και οι γονείς μας.

Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η αναφορά στους αντάρτες που βρέθηκαν σε άλλες χώρες, όπως η Ρωσία και η Πολωνία. Πολλοί από αυτούς παντρεύτηκαν εκεί, αλλά –όπως σημειώνει ο Μπερούκας– "οι νοοτροπίες δεν ταίριαζαν" και τελικά χώρισαν. 

Εδώ θα σημειώσω ένα δικό μου βίωμα: Έπειτα από 30+ χρόνια, είπε στη γυναίκα του πως θα ταξιδέψει στην Ελλάδα για να δει τους γονείς και τα αδέλφια του, υποσχόμενος πως θα επιστρέψει. Ήρθε, αλλά δεν γύρισε ποτέ πίσω. Έμεινε εδώ και ξεκίνησε μια νέα ζωή. Ωστόσο, έμειναν πίσω παιδιά και εγγόνια, πρωτοξάδερφα που δεν γνωρίσαμε ποτέ, αλλά που μέσα τους κυλάει ελληνικό αίμα, ίσως.. και αντάρτικο. Mια συνθήκη που του επιβλήθηκε σε τόσο νεαρή ηλικία. Η επιστροφή του μετά από 30 χρόνια, η απόφασή του να μείνει στην Ελλάδα και να μην επιστρέψει πίσω, ίσως να ήταν η πρώτη πραγματική επιλογή που έκανε για τον εαυτό του.

Το βιβλίο αναδεικνύει αυτές τις ανθρώπινες τραγωδίες, τα κενά της αλήθειας που δεν ειπώθηκαν, τις ζωές που διαλύθηκαν και τις οικογένειες που διασκορπίστηκαν. Μέσα από τις σελίδες του, ο αναγνώστης δεν βλέπει απλώς ένα κομμάτι ιστορίας, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη πραγματικότητα, που συνεχίζει να επηρεάζει τις ζωές των απογόνων αυτών των ανθρώπων.

Οι Νότες της Ευτυχίας.

 

Βιβλίο δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, εγκεκριμένο από την Πρωτοβάθμια Διεύθυνση του Νομού Αιτωλοακαρνανίας για το σχολικό έτος 2023-2024 για την πραγματοποίηση παρουσίασης εργαστηρίου στα σχολεία.

ΜΑ ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ «ΟΙ ΝΟΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»; Είναι ένα παραμύθι, ένα τραγούδι ή ένα παιδικό βιβλίο κατασκευών; Πρόκειται για ένα βιβλίο που εστιάζει στη μουσική, τα χρώματα και τις αισθήσεις.

Αποτελείται από δεκαέξι καρτέλες γνωσιακής και καλλιτεχνικής απασχόλησης, περιλαμβάνοντας διάφορα υλικά χειροτεχνίας σε κάθε συσκευασία του. Βοηθά το κάθε παιδί να:

• Αισθανθεί
• Χρωματίσει
• Μάθει
• Συνδυάσει
• Κατασκευάσει
• Φανταστεί
• Εκδόσεις Χρόνος

Ποιητικές Αποχρώσεις Iris Gogou- Loula

Πόνος ανάδελφος

Πόνος ανάδελφος

Ξεχειλίζει ο πόνος από παντού.

Τρυπώνει απ' τις χαραμάδες...

Κυλιέται στα βρόμικα πεζοδρόμια,

στα σοκάκια κ στις γειτονιές,

στους δρόμους κ τις λεωφόρους σέρνεται.

Σε έρημα πάρκα κ στα παγκάκια αποκοιμάται

έναν ύπνο- θάνατο ...

Παγώνει το αίμα αντάμα με τον τρόμο

που καταλαμβάνει τις υπάρξεις .

Δέκτες κ πομποί της απόγνωσης γινόμαστε

κ η συνέχεια διαιωνίζεται αενάως .

Λυτρωτικές αντανακλάσεις ξεπετάγονται,

θαρρείς, απ' το πουθενά .

Ένας ήλιος ζεσταίνει γλυκά τις καρδιές

κ ο ορίζοντας που στενάζει

υπό το βάρος ουρανού κ θάλασσας,

στέλλει δάκρυα παρηγορίας

στις αλύτρωτες ψυχές.

Ο πόνος γίνεται ανάδελφος

κ συμπορεύεται με τον ενιαυτό μας

σε τούτο το μοναχικό ταξίδι της ζωής.

Λούλα (Ίρις)

 

"Σκιές στην Οικογένεια Βελάμι"

Μια Συγγραφική Δυναμική που Σαγηνεύει

Οι Βέλαμι, μια πανίσχυρη οικογένεια διεθνούς φήμης με τα μέλη της σκορπισμένα ανά τον κόσμο και με ρίζες από τα βάθη του παρελθόντος είναι ορκισμένοι να πολεμούν κρυφά μια αρχαία φυλή ανθρωπόμορφων τεράτων που κρύβονται ανάμεσά μας, του Μάλβορι. Κυνηγοί ενάντια σε τέρατα σε μια αιώνια βεντέτα αθέατη από τα μάτια των ανθρώπων. Ο υπόγειος πόλεμός τους, όμως θα έρθει σε μεγάλη κρίση όταν τα τέσσερα ορφανά αδέλφια των επικεφαλείς Βέλαμι, ο στωικός Πίτερ, ο ευφυής Βίκτωρ, ο γενναίος Έρικ κι ο μυστηριώδης Άντριαν έρθουν αντιμέτωποι με το γεγονός πως ένας από τους τέσσερίς τους είναι απόγονος ενός Βέλαμι κι ενός Μάλβορι, ενός ανθρώπου κι ενός τέρατος. Η αλήθεια αυτή θα στείλει τα αδέλφια σε μια ιλιγγιώδη περιπέτεια με μόνο όπλο τον πυρήνα της μικρής τους, ραγισμένης οικογένειας, όπου προσπαθούν να ανακαλύψουν τα επτασφράγιστα μυστικά των Βέλαμι, την αλήθεια για τους Μάλβορι και τελικά, τη δική τους ταυτότητα και θέση στον κόσμο.

Η γραφή της συγγραφέως είναι τόσο δυνατή, που σε βυθίζει σε κάθε σκηνή, σε κάθε διάλογο. Η ροή είναι αβίαστη, και η κάθε πρόταση είναι ζυγισμένη με προσοχή, σαν να έχει γραφτεί για να σε αγγίξει.

Αν ψάχνετε ένα βιβλίο που θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας κρατήσει συντροφιά με την ποιότητα της αφήγησής του, το "Σκιές στην Οικογένεια Βελάμι" είναι σίγουρα μια επιλογή που αξίζει την προσοχή σας.

 

Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ.

 Ο Γιάννης Καλπούζος είναι ένας διακεκριμένος Έλληνας συγγραφέας, γνωστός κυρίως για τα μυθιστορήματά του που συνδυάζουν ιστορικό υπόβαθρο, κοινωνικά ζητήματα και έντονα συναισθήματα. Τα έργα του συχνά αντλούν στοιχεία από την ελληνική ιστορία, τη λαογραφία και την παράδοση, ενώ εξετάζουν και τα ανθρώπινα πάθη μέσα από χαρακτήρες που ζωντανεύουν στη φαντασία του αναγνώστη.

   ....... " Σου τα χάρισα μια φορά και θα σου τα χαρίσω όσες θες. Φτάνει μια φορά να με πεις: λουλούδι μου! Να με φιλάς και τα χείλη σου να λένε: Λουνέμα! Και στη δική μας γλώσσα, των δονών μας. Λουνέμα και λουλούδι να ναι το ίδιο".

"Και τότε εσύ θα με φιλήσεις. Θα με φιλάς και θα λες: Λουνέμα! Έτσι όπως λούζονται οι νύχτες και μπλέκονται σε νύχτα μία. Χωρίς να ξέρεις ποιο σκοτάδι είμαι γω και ποιο σκοτάδι είσαι συ.

Το έργο του έχει αγαπηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με πολλές επανεκδόσεις και μεταφράσεις. Το "Ιμαρέτ" τιμήθηκε με το βραβείο Αναγνωστών το 2009. Ο Καλπούζος έχει καταφέρει να εμπνεύσει μια νέα γενιά αναγνωστών με την ικανότητά του να συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Εκτός από πεζογράφος, είναι και ποιητής. Αποτελεί μία από τις πιο σεβαστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.