Ο ΨΑΡΑΣ- ΤΖΟΝ ΛΑΝΓΚΑΝ

Υπόθεση: Ένας άντρας προσπαθώντας να διαχειριστείτε την απώλεια της γυναίκας του βρίσκει παρηγοριά στο ψάρεμα. Εκεί γνωρίζει έναν άλλο άντρα τον Νταν, που επίσης έχει χάσει την γυναίκα του και τα παιδιά του. Ξεκινάει μια μεταξύ τους φιλιά και συχνά ψαρεύουν μαζί. Μια μέρα ο Νταν προτείνει να πάνε για για ψάρεμα στο Ολλανδέζικο φράγμα που όποιος πάει εκεί μπορεί να βρει τρόπο να επαναφέρει στην ζωή τα αγαπημένα του πρόσωπα. Φτάνοντας στο σημείο ένας ηλικιωμένος τους αφηγείται μια στοιχειωτική ιστορία που συνδέεται με το ποτάμι. Εκεί, στα βάθη του κατοικεί κάτι αρχαίο και απάνθρωπο.

Από εκεί και πέρα η πραγματικότητα σπάει και διαλύονται τα όρια πένθους, ελπίδας και φρίκης.

--------**--------**--------**-------**----

Άποψή μου: Σκοτεινό και δύσκολο μυθιστόρημα με αργή εξέλιξη για δυνατούς αναγνώστες. Πλούσιες λεπτομερής περιγραφές, σκοτεινή φαντασία, πολλαπλά επίπεδα αφήγησης, περίτεχνη γραφή. Το έχουν δικαίως χαρακτηρίσει σαν έργο ειδικού ενδιαφέροντος. Ανήκει στην κατηγορία τρόμου χωρίς να είναι θρίλερ. Δεν το μετάνιωσα που το διάβασα, είδα ότι η λογοτεχνία δεν έχει μόνο ένα δρόμο αλλά και ανοιχτά παράθυρα .Απαιτεί υπομονή, βαθιά συγκέντρωση και διάθεση να χαθείς σε μακροσκελές περιγραφές.

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ     

 

Mεθυστής- Γιάννης Καλπούζος

                               

                                  Το νέο βιβλίο που επέλεξα να διαβάσω για αυτό  το καλοκαίρι
 

ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ....ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;

                                                     Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;

Oι σελίδες του έχουν πια κιτρινίσει. Δεν θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν όταν το διάβασα κάπου στα 18-20. To άνοιξα τότε και το διάβασα, το κράτησα. 

Ανήσυχη ψυχή είμαι, στοχαστική. Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου και δεν συμβιβάζομαι . Δεν φοβάμαι να σκέφτομαι. 

Κάποιες φράσεις έχουν μείνει μέσα μου, όπως αυτή:

                          "Προσοχή προσοχή, διέφυγε επικίνδυνο αντικείμενο που ελέγετο άνθρωπος"

Φωτιά στο παρελθόν.

Η «Φωτιά στο παρελθόν» είναι μία δυνατή ανάγνωση για όσους αναζητούν κοινωνικό μελόδραμα με πυκνή ατμόσφαιρα, ψυχική ένταση και ενδοσκοπικές αναλαμπές. Ωστόσο, η αίσθηση ότι «κυλάει μπρος-πίσω» και οι επαναλαμβανόμενες περιγραφές μπορούν να κουράσουν. Αν θέλετε να εξερευνήσετε τις ευαίσθητες ισορροπίες της εξουσίας, της κακοποίησης και της κοινωνικής υποκουλτούρας της εποχής, η Μπουρίκα εδώ πετυχαίνει πολλά.

Ισχυρά σημεία: Η αφήγηση σε κρατά σε εγρήγορση, με ανατροπές και συνεχείς αποκαλύψεις.

Οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι: η Ισμήνη ψυχρή αλλά αποφασιστική, η Αρετή ευάλωτη, ο Φίλιππος αθώος αλλά εμπλεκόμενος στο ένδοξο παιγνίδι τους.

Το μοτίβο της καμαριέρας που πέφτει θύμα εκφοβισμού (ή σεξουαλικής κακοποίησης), του παράνομου παιδιού του αφεντικού, είναι έντονο — και δυστυχώς αναδεικνύει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής.

Αδυναμίες: κάποια σημεία κολλάνε σε επαναλαμβανόμενες λεπτομέρειες ή αναδρομές — έχεις την αίσθηση ότι γυρίζει μπρος–πίσω χωρίς να προχωρά πραγματικά.

Θυμίζει αρκετά ελληνική ταινία, με καλοδουλεμένη πλοκή.

 

Ο Πίκο και το Αυγό της Αγάπης.

Ένα παραμύθι Γραμμένο αποκλειστικά για την σελίδα του Οcchhiolino Kids

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα λιβάδι γεμάτο χρώματα και μυρωδιές, ζούσε ένα μικρό λαγουδάκι που το έλεγαν Πίκο. Ο Πίκο δεν ήταν σαν τα άλλα λαγουδάκια... είχε μια μεγάλη καρδιά και ήξερε τι σημαίνει αληθινή φιλία.

Καθώς πλησίαζε το Πάσχα, σκέφτηκε:
«Φέτος θέλω να χαρίσω χαρά στους φίλους μου στο δάσος!»

Έφτιαξε λοιπόν πολύχρωμα σοκολατένια αυγουλάκια, τα ζωγράφισε και ξεκίνησε να τα μοιράζει σε όλους:
στον σκαντζόχοιρο που του αρέσει η μουσική,
στη χελώνα που λέει τις πιο ωραίες ιστορίες,
στον σκίουρο που πάντα χορεύει,
και στην κουκουβάγια που τους διαβάζει παραμύθια το βράδυ.

Μα όταν έδωσε ένα σοκολατένιο αυγό στην κότα... εκείνη το κοίταξε καχύποπτα.
«Μα τι αυγό είναι αυτό;» κακάρισε.
«Δεν είναι σαν τα δικά μου! »

Οι πάπιες το μύρισαν, το ράμφισαν και ρώτησαν αν πρέπει να το βάλουν κάτω από τις φτερούγες τους.
Ο Πίκο γελούσε και τους εξηγούσε:
«Μην ανησυχείτε! Αυτά τα αυγά δεν έχουν κοτοπουλάκια μέσα… έχουν μόνο χαρά και γλύκα!»

Καθώς προχωρούσε στο λιβάδι, κρατώντας το τελευταίο σοκολατένιο αυγό, ο Πίκο θυμήθηκε τον μικρό του φίλο, τον Λούη – ένα ήσυχο ελαφάκι με μεγάλα, γλυκά μάτια. Ο Λούης δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα άλλα ζώα. Τα ποδαράκια του ήταν αδύναμα και συχνά σκόνταφτε, ενώ και τα ματάκια του δεν έβλεπαν καλά. Πολλές φορές καθόταν μόνος του κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μακριά από τα παιχνίδια και τις φωνές των άλλων.

Ο Πίκο στεναχωριόταν. Ήξερε πως ο Λούης είχε μια χρυσή καρδιά, αλλά μερικά ζωάκια δεν τον πλησίαζαν, γιατί δεν ήξεραν πώς να του φερθούν. Έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ ξεχωριστό για εκείνον.

«Φέτος, θα του χαρίσω ένα αυγό... μαγικό!» σκέφτηκε.

Όλο το απόγευμα ο Πίκο έτρεχε στο δάσος. Μάζεψε βότανα που μύριζαν σαν ελπίδα, λουλούδια που άνοιγαν μόνο με το φως της καρδιάς, και λίγο χρυσόχρωμο μέλι από τις μέλισσες που ζούσαν στην άκρη του ποταμού. Ανακάτεψε προσεκτικά τα υλικά, ψιθύρισε μερικά λόγια που του είχε μάθει η σοφή κουκουβάγια και… έφτιαξε το πιο λαμπερό πασχαλινό αυγό που είχε δει ποτέ!

Το αυγό δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Έλαμπε σαν ήλιος, μύριζε σαν άνοιξη, και όταν το κρατούσες, ένιωθες την καρδιά σου να γίνεται πιο ζεστή.

Ο Πίκο το πήγε προσεκτικά στον Λούη.

«Για σένα είναι!» του είπε και του το έβαλε απαλά στα χέρια του.

Ο Λούης το κοίταξε σαστισμένος. Μόλις το αυγό άνοιξε, μια μικρή νεραϊδούλα από φως πετάχτηκε από μέσα και άγγιξε με τα δάχτυλά της τα ποδαράκια και τα ματάκια του Λούη.

Μια μαγεία απλώθηκε στο λιβάδι. Ο Λούης ένιωσε το σώμα του να ξυπνά. Σηκώθηκε σιγά σιγά... και στάθηκε στα πόδια του. Έκανε ένα βήμα... μετά ένα ακόμα... και έτρεξε γελώντας προς τον Πίκο!

Τα ματάκια του έλαμπαν. Έβλεπε! Μπορούσε να περπατήσει! Μπορούσε να ζήσει!

Τα υπόλοιπα ζωάκια έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Έτρεξαν κοντά του και τον αγκάλιασαν.

Ο Λούης, με μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη, τους πλησίασε όλους, ακόμα κι εκείνους που τον είχαν ξεχάσει.

Και με δυνατή, χαρούμενη φωνή είπε:

«Χριστός Ανέστη!»

Κι εκείνη τη στιγμή, όλο το δάσος γέμισε φως και αγάπη. Γιατί όλοι κατάλαβαν πως το Πάσχα δεν είναι μόνο αυγά και παιχνίδια… είναι θαύματα, αγκαλιές και μεγαλόκαρδοι φίλοι σαν τον Πίκο.

 

Απολογία της Κλυταιμνήστρας. Θεατρικό αναλόγιο της Ελπίδας Γούναρη.

Μέσα από την απολογία της Κλυταιμνήστρας ένιωσα να έρχομαι σε επαφή με μια αλήθεια αρχέγονη, σχεδόν μυσταγωγική. Ήταν μια καθηλωτική εμπειρία. Ταξίδεψα σε έναν κόσμο όπου το αρχαίο συναντά το διαχρονικό. Κυρία Ελπίδα Γούναρη σε ευχαριστώ που μας χάρισες αυτή τη στιγμή.

 

"Δράσεις Αγίων"

Με λένε Κυριακή και είμαι μόλις 28 χρονών. Δεν ζω πια, δεν υπάρχω, αφού το σύστημα δεν με προστάτεψε. Η αδιαφορία του και η ανικανότητά του με οδηγούν στο τέλος. Μια μέρα, μια μέρα ένιωσα πως το αναπόφευκτο πλησίαζε, κι έτσι πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων αναζητώντας ασφάλεια μακριά από τον πρώην σύντροφό μου, ο οποίος με παρακολουθούσε και με απειλούσε με θανάσιμο τρόπο. Η αστυνομία με υποδέχτηκε με αδιαφορία. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη και ανούσια. Περίπου πέντε λεπτά με άκουσαν, χωρίς καν να καταγράψουν τα στοιχεία μου. 

Είχα τόσο ανάγκη να νιώσω προστατευμένη, φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τον φόβο μου. Βγαίνοντας από το Τμήμα ο εφιάλτης μου ήταν ήδη εκεί. Με περίμενε απ' έξω. Κάλεσα τότε την Άμεση Δράση για βοήθεια και η απάντηση που έλαβα ήταν: 

"Το περιπολικό δεν είναι ταξί κυρία μου"

Αναρωτήθηκα τότε: "Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε;" 

Λίγο αργότερα, ο δράστης, με καταδίωξε και με μαχαίρωσε θανάσιμα, κοντά στο φυλάκιο του τμήματος, ενώ εκείνη την στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν αστυνομικό, λέγοντας του:

"Χάνομαι, είναι εδώ."

Εγώ μπορεί να χάθηκα, αλλά εσείς δεν πρέπει, να επιτρέψετε σε καμία άλλη να ζήσει αυτό που πέρασα.

Για μένα, είναι αργά, αλλά για εσάς, ίσως να είναι ακόμα καιρός να κάνετε την διαφορά.

Αφήνω πίσω μου με ειρωνεία τον τίτλο αυτού του κειμένου, μιας πραγματικότητας που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε την ανάγκη της κάθε Κυριακής για προστασία και πρόληψη τέτοιων περιστατικών.

"Δράσεις Αγίων" 

Το συμβάν που έγινε στην γειτονία μου λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου.  

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ