Φωτιά στο παρελθόν.

Η «Φωτιά στο παρελθόν» είναι μία δυνατή ανάγνωση για όσους αναζητούν κοινωνικό μελόδραμα με πυκνή ατμόσφαιρα, ψυχική ένταση και ενδοσκοπικές αναλαμπές. Ωστόσο, η αίσθηση ότι «κυλάει μπρος-πίσω» και οι επαναλαμβανόμενες περιγραφές μπορούν να κουράσουν. Αν θέλετε να εξερευνήσετε τις ευαίσθητες ισορροπίες της εξουσίας, της κακοποίησης και της κοινωνικής υποκουλτούρας της εποχής, η Μπουρίκα εδώ πετυχαίνει πολλά.

Ισχυρά σημεία: Η αφήγηση σε κρατά σε εγρήγορση, με ανατροπές και συνεχείς αποκαλύψεις.

Οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι: η Ισμήνη ψυχρή αλλά αποφασιστική, η Αρετή ευάλωτη, ο Φίλιππος αθώος αλλά εμπλεκόμενος στο ένδοξο παιγνίδι τους.

Το μοτίβο της καμαριέρας που πέφτει θύμα εκφοβισμού (ή σεξουαλικής κακοποίησης), του παράνομου παιδιού του αφεντικού, είναι έντονο — και δυστυχώς αναδεικνύει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής.

Αδυναμίες: κάποια σημεία κολλάνε σε επαναλαμβανόμενες λεπτομέρειες ή αναδρομές — έχεις την αίσθηση ότι γυρίζει μπρος–πίσω χωρίς να προχωρά πραγματικά.

Θυμίζει αρκετά ελληνική ταινία, με καλοδουλεμένη πλοκή.

 

Ο Πίκο και το Αυγό της Αγάπης.

Ένα παραμύθι Γραμμένο αποκλειστικά για την σελίδα του Οcchhiolino Kids

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα λιβάδι γεμάτο χρώματα και μυρωδιές, ζούσε ένα μικρό λαγουδάκι που το έλεγαν Πίκο. Ο Πίκο δεν ήταν σαν τα άλλα λαγουδάκια... είχε μια μεγάλη καρδιά και ήξερε τι σημαίνει αληθινή φιλία.

Καθώς πλησίαζε το Πάσχα, σκέφτηκε:
«Φέτος θέλω να χαρίσω χαρά στους φίλους μου στο δάσος!»

Έφτιαξε λοιπόν πολύχρωμα σοκολατένια αυγουλάκια, τα ζωγράφισε και ξεκίνησε να τα μοιράζει σε όλους:
στον σκαντζόχοιρο που του αρέσει η μουσική,
στη χελώνα που λέει τις πιο ωραίες ιστορίες,
στον σκίουρο που πάντα χορεύει,
και στην κουκουβάγια που τους διαβάζει παραμύθια το βράδυ.

Μα όταν έδωσε ένα σοκολατένιο αυγό στην κότα... εκείνη το κοίταξε καχύποπτα.
«Μα τι αυγό είναι αυτό;» κακάρισε.
«Δεν είναι σαν τα δικά μου! »

Οι πάπιες το μύρισαν, το ράμφισαν και ρώτησαν αν πρέπει να το βάλουν κάτω από τις φτερούγες τους.
Ο Πίκο γελούσε και τους εξηγούσε:
«Μην ανησυχείτε! Αυτά τα αυγά δεν έχουν κοτοπουλάκια μέσα… έχουν μόνο χαρά και γλύκα!»

Καθώς προχωρούσε στο λιβάδι, κρατώντας το τελευταίο σοκολατένιο αυγό, ο Πίκο θυμήθηκε τον μικρό του φίλο, τον Λούη – ένα ήσυχο ελαφάκι με μεγάλα, γλυκά μάτια. Ο Λούης δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα άλλα ζώα. Τα ποδαράκια του ήταν αδύναμα και συχνά σκόνταφτε, ενώ και τα ματάκια του δεν έβλεπαν καλά. Πολλές φορές καθόταν μόνος του κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μακριά από τα παιχνίδια και τις φωνές των άλλων.

Ο Πίκο στεναχωριόταν. Ήξερε πως ο Λούης είχε μια χρυσή καρδιά, αλλά μερικά ζωάκια δεν τον πλησίαζαν, γιατί δεν ήξεραν πώς να του φερθούν. Έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ ξεχωριστό για εκείνον.

«Φέτος, θα του χαρίσω ένα αυγό... μαγικό!» σκέφτηκε.

Όλο το απόγευμα ο Πίκο έτρεχε στο δάσος. Μάζεψε βότανα που μύριζαν σαν ελπίδα, λουλούδια που άνοιγαν μόνο με το φως της καρδιάς, και λίγο χρυσόχρωμο μέλι από τις μέλισσες που ζούσαν στην άκρη του ποταμού. Ανακάτεψε προσεκτικά τα υλικά, ψιθύρισε μερικά λόγια που του είχε μάθει η σοφή κουκουβάγια και… έφτιαξε το πιο λαμπερό πασχαλινό αυγό που είχε δει ποτέ!

Το αυγό δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Έλαμπε σαν ήλιος, μύριζε σαν άνοιξη, και όταν το κρατούσες, ένιωθες την καρδιά σου να γίνεται πιο ζεστή.

Ο Πίκο το πήγε προσεκτικά στον Λούη.

«Για σένα είναι!» του είπε και του το έβαλε απαλά στα χέρια του.

Ο Λούης το κοίταξε σαστισμένος. Μόλις το αυγό άνοιξε, μια μικρή νεραϊδούλα από φως πετάχτηκε από μέσα και άγγιξε με τα δάχτυλά της τα ποδαράκια και τα ματάκια του Λούη.

Μια μαγεία απλώθηκε στο λιβάδι. Ο Λούης ένιωσε το σώμα του να ξυπνά. Σηκώθηκε σιγά σιγά... και στάθηκε στα πόδια του. Έκανε ένα βήμα... μετά ένα ακόμα... και έτρεξε γελώντας προς τον Πίκο!

Τα ματάκια του έλαμπαν. Έβλεπε! Μπορούσε να περπατήσει! Μπορούσε να ζήσει!

Τα υπόλοιπα ζωάκια έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Έτρεξαν κοντά του και τον αγκάλιασαν.

Ο Λούης, με μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη, τους πλησίασε όλους, ακόμα κι εκείνους που τον είχαν ξεχάσει.

Και με δυνατή, χαρούμενη φωνή είπε:

«Χριστός Ανέστη!»

Κι εκείνη τη στιγμή, όλο το δάσος γέμισε φως και αγάπη. Γιατί όλοι κατάλαβαν πως το Πάσχα δεν είναι μόνο αυγά και παιχνίδια… είναι θαύματα, αγκαλιές και μεγαλόκαρδοι φίλοι σαν τον Πίκο.

 

Απολογία της Κλυταιμνήστρας. Θεατρικό αναλόγιο της Ελπίδας Γούναρη.

Μέσα από την απολογία της Κλυταιμνήστρας ένιωσα να έρχομαι σε επαφή με μια αλήθεια αρχέγονη, σχεδόν μυσταγωγική. Ήταν μια καθηλωτική εμπειρία. Ταξίδεψα σε έναν κόσμο όπου το αρχαίο συναντά το διαχρονικό. Κυρία Ελπίδα Γούναρη σε ευχαριστώ που μας χάρισες αυτή τη στιγμή.

 

"Δράσεις Αγίων"

Με λένε Κυριακή και είμαι μόλις 28 χρονών. Δεν ζω πια, δεν υπάρχω, αφού το σύστημα δεν με προστάτεψε. Η αδιαφορία του και η ανικανότητά του με οδηγούν στο τέλος. Μια μέρα, μια μέρα ένιωσα πως το αναπόφευκτο πλησίαζε, κι έτσι πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων αναζητώντας ασφάλεια μακριά από τον πρώην σύντροφό μου, ο οποίος με παρακολουθούσε και με απειλούσε με θανάσιμο τρόπο. Η αστυνομία με υποδέχτηκε με αδιαφορία. Η συνάντησή μας ήταν σύντομη και ανούσια. Περίπου πέντε λεπτά με άκουσαν, χωρίς καν να καταγράψουν τα στοιχεία μου. 

Είχα τόσο ανάγκη να νιώσω προστατευμένη, φοβόμουν τόσο πολύ, αλλά κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τον φόβο μου. Βγαίνοντας από το Τμήμα ο εφιάλτης μου ήταν ήδη εκεί. Με περίμενε απ' έξω. Κάλεσα τότε την Άμεση Δράση για βοήθεια και η απάντηση που έλαβα ήταν: 

"Το περιπολικό δεν είναι ταξί κυρία μου"

Αναρωτήθηκα τότε: "Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε;" 

Λίγο αργότερα, ο δράστης, με καταδίωξε και με μαχαίρωσε θανάσιμα, κοντά στο φυλάκιο του τμήματος, ενώ εκείνη την στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν αστυνομικό, λέγοντας του:

"Χάνομαι, είναι εδώ."

Εγώ μπορεί να χάθηκα, αλλά εσείς δεν πρέπει, να επιτρέψετε σε καμία άλλη να ζήσει αυτό που πέρασα.

Για μένα, είναι αργά, αλλά για εσάς, ίσως να είναι ακόμα καιρός να κάνετε την διαφορά.

Αφήνω πίσω μου με ειρωνεία τον τίτλο αυτού του κειμένου, μιας πραγματικότητας που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε την ανάγκη της κάθε Κυριακής για προστασία και πρόληψη τέτοιων περιστατικών.

"Δράσεις Αγίων" 

Το συμβάν που έγινε στην γειτονία μου λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου.  

©1-vivliostasio.blogspot.com ©  Κ.Χ                                                   

 

8 Μαρτίου ημέρα της Γυναίκας.

Ένα όμορφο βράδυ στο βιβλιοπωλείο Επίκεντρο στους Αγίους Αναργύρους, σε συνεργασία με τον Κύκλο Ποιητών, αφιερωμένο στην Ημέρα της Γυναίκας.

Ποιήματα διάβασαν, με αλφαβητική σειρά, οι: Μαρία Βαχλιώτη, Άννα Γρίβα, Λένα Καλλέργη, Φωτεινή Καπελάκη, Αγγελική Πεχλιβάνη, Κωνσταντίνα Σιαχαμή και Δήμητρα Χριστοδούλου.

 Η ποίηση, έχει τη δύναμη να εκφράσει τα βιώματα, τις ελπίδες και τις διεκδικήσεις των γυναικών, δημιουργώντας έναν χώρο διαλόγου και έμπνευσης.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, είναι μια ημέρα αφιερωμένη στους αγώνες, τα δικαιώματα και τη συμβολή των γυναικών στην κοινωνία. Η ημέρα αυτή δεν είναι μόνο μια γιορτή, αλλά και μια υπενθύμιση της διαρκούς προσπάθειας για ισότητα, δικαιοσύνη και σεβασμό.

Ξεκινώντας από τις διεκδικήσεις των εργατριών στις αρχές του 20ού αιώνα, η ημέρα αυτή εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα για τα γυναικεία δικαιώματα, με στόχο την εξάλειψη των ανισοτήτων και την ενδυνάμωση των γυναικών σε όλους τους τομείς της ζωής.

Οι γυναίκες διεκδικούσαν δικαιώματα και στην αρχαιότητα, παρόλο που οι οργανωμένοι αγώνες όπως τους γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκαν κυρίως από τον 19ο και 20ό αιώνα.

Στην αρχαία Ελλάδα, για παράδειγμα, η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη παρουσιάζει μια μορφή γυναικείας αντίστασης, ενώ στην αρχαία Ρώμη υπήρχαν κινήσεις για περισσότερα δικαιώματα. Στην Ελισαβετιανή εποχή και τον Μεσαίωνα, πολλές γυναίκες υπερασπίστηκαν την πρόσβαση στη γνώση και την αυτονομία τους.

Ωστόσο, το οργανωμένο φεμινιστικό κίνημα και οι μεγάλες κατακτήσεις στα δικαιώματα των γυναικών, όπως η ψήφος, η ισότητα στην εργασία και η νομική προστασία, άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα κυρίως από τον 19ο αιώνα και έπειτα.

 

Η Αμυγδαλιά της Αυλής

Στην αυλή του πατρικού μας στεκόταν μια αμυγδαλιά. Ήταν η βασίλισσα της αυλής, η σκιά της το καταφύγιο μας, τα κλαδιά της η παιδική μας χαρά. Την άνοιξη φορούσε το νυφικό της, κι ολόκληρη έλαμπε από τα λευκορόδινα άνθη της. Μύριζε άνοιξη, ανανέωση, υποσχέσεις για τα καλοκαίρια που ερχόντουσαν.

Κάτω από αυτήν την αμυγδαλιά μεγαλώσαμε. Εκεί στήναμε τα παιχνίδια μας, εκεί δέναμε την κούνια μας και ανταγωνιζόμασταν ποιος θα φτάσει πιο ψηλά. Όταν πετούσαμε με φόρα προς τον ουρανό, νομίζαμε πως θα αγγίζαμε τις κορυφές των Αγράφων. Σκαρφαλώναμε στα γερά της κλαδιά, μέχρι που κάποιος έπεφτε, χτυπούσε, έκλαιγε λίγο, κι ύστερα ξανά πάνω, ξανά παιχνίδι.

Τα καλοκαίρια, ο ίσκιος της ήταν η όαση μας. Εκεί χωρούσαμε όλοι, εμείς, τα γειτονόπουλα, τα όνειρά μας. Καθόμασταν στο χώμα, σπάζαμε τα αμύγδαλα με πέτρες, μιλούσαμε για το μέλλον, για ταξίδια, για το αν θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί κάτω από την ίδια σκιά όταν μεγαλώσουμε.

Κάποια άνοιξη δεν άνθισε. Τα κλαδιά της, άλλοτε γεμάτα ζωή, έμειναν γυμνά, σιωπηλά. Ο κορμός της άρχισε να μαυρίζει, τα φύλλα που άλλοτε σκίαζαν τα παιδικά μας καλοκαίρια δεν ξανα φύτρωσαν.

Κάποιοι είπαν πως ήταν το χώμα που άλλαξε, πως κάτι βαρύ και ξένο κύλησε στις ρίζες της και τις έκαψε.

Η αμυγδαλιά μoυ δεν υπάρχει πια.

Όμως, ξέρω πως κάθε άνοιξη, εκεί που κάποτε στεκόταν, οι ρίζες της θα προσπαθούν να ξανασκάψουν το δρόμο τους προς το φως. Γιατί οι αμυγδαλιές δεν ξεχνιούνται. Ζουν μέσα μας, στις αναμνήσεις, στα όνειρα, σε κάθε παιχνίδι που παίξαμε στον ίσκιο τους.

©1-vivliostasio.blogspot.com

 

"Αποκριάτικες... επισκέψεις!

                                                  "Αποκριάτικες... επισκέψεις!

" Ντύθηκα πάλι μασκαράς και βγήκα στο στρατί, κόσμο να πειράξω, έτσι λίγο να γελάσω. Μόλις με είδε η γειτόνισσα η Κούλα, μου λέει:

Τράβα στην Τασούλα! Αλλά πρόσεξε τον άντρα της τον λεν Στρατή και το σκυλί Ρουμπή την πεθερά Καλλιόπη και την κόρη Πηνελόπη. Με τόσα που γνωρίζεις θα σε περάσουν φίλο. 

 Χτυπάω την πόρτα. 

Ποιος είναι; Η Τασούλα με κοιτάει λοξά.

Είσαι ο Θανάσης; Κάνω νόημα "όχι". 

Είσαι η Κική; Κάνω νόημα "ναι".

Ωραία, έλα μέσα, να σε κεράσουμε κρασί!

 Ε, τώρα, για ένα κερασμένο κρασί, τι ψυχή έχει μια μικρή ταυτότητα κρίσης; Κάθομαι, σηκώνω το ποτήρι, αλλά πριν προλάβω να πιω, με κοιτάνε όλοι περίεργα.

 Βγάλε τη μάσκα, να πιείς σαν άνθρωπος! Τη βγάζω. Παγώνει το βλέμμα της Τασούλας. Σταυροκοπιέται η πεθερά. Ο Στρατής αναστενάζει, μα δεν είναι η Κική φωνάζει! Φύγε μασκαρά, φύγε μακριά.

© Κατερίνα Χα'ι'δά.